ျငိမ္းခ်မ္းေရး…. ဟိုး… အေဝးမွာ (၇)

ေအာင္ဒင္၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၁၃

(ကုမုျဒာသတင္းဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၃၂၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၃)

ဒုတိယပင္လုံညီလာခံ

တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြ ဘယ္လိုပဲ အုပ္စုေတြကြဲကြဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ မူဝါဒေတြျခားနားပါေစ အားလုံးမွာ တူညီတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ ပင္လုံညီလာခံကဲ့သို႕ သက္ဆိုင္သူအားလုံးပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာညီလာခံၾကီးတစ္ခုကို က်င္းပျပီး တိုင္းျပည္ရဲ့ ျပႆနာမ်ားကို စုေပါင္းေဆြးေႏြး ေျဖရွင္း ဖို႕ျဖစ္ပါတယ္၊ ျမန္မာအစိုးရဘက္ကလည္း အဲဒီလို ညီလာခံၾကီးက်င္းပျပီး ႏိုင္ငံေရးျပႆနာ မ်ားေဆြးေႏြးေရးကို မူအားျဖင့္ သေဘာတူပံုရပါတယ္၊

Read More

ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားမွာ ေတြ႔ရတ့ဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးတုိ႔ရဲ႕ ဓာတ္ပုံမ်ား

စစ္ကုိင္းျမိဳ႕ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရား အဓိက၀င္ေပါက္ႀကီးမွာ တခမ္းတနား ျပသထားတာကေတာ့ ဓာတ္ပု ံႀကီးမ်ားျဖစ္တာကုိ  ေတြ႔ရပါတယ္။  တနဂၤေႏြေန႔က ေတြ႔ရတ့ဲ အဲဒီဓာတ္ပုံေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားရဲ႕ အထူးဧည့္ သည္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္၊ ဒုသမၼတ ေဒါက္တာ စုိင္းေမာက္ခမ္း၊ ယခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ မိသားစုတုိ႔ ေကာင္းမႈေတာ္ ေရာက္ခ့ဲ၊ အလွဴဒါန ျပဳခ့ဲၾကပုံေတြပါ။ ဦးသန္းေရႊႀကီး စာဖတ္အနားမယူခင္ တုိင္းျပည္တာ၀န္ေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားစဥ္က ေကာင္းမႈေတာ္ကုိ ေရာက္ခ့ဲတ့ဲပုံေတြ အဲသလုိ ျပသထားတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ေကာင္းမႈေတာ္ ဘုရား ေဂါပက အဖဲြ႔က ဦးသန္းေရႊႀကီးကုိ ေလးစားသမႈရိွလုိ႔ တခမ္းတနား ပုံေတြျပထားတာ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ 

ဘုရားဖူးလာသူေတြ ဗဟုသုတ ရေစလုိတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားဟာ ယခင္ က အျဖဴေရာင္အဆင္း ရိွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ႀကီး ေရႊရည္စိမ္ ဒီမုိကေရစီေခတ္ ေရာက္ခါနီးမွာ ေရႊေရာင္ ေျပာင္းသြား ပါတယ္။ ဒါဟာ ဦးသန္းေရႊရဲ႕ ဆႏၵလုိ႔ ယူဆသူ မနည္းမေနာပါပဲ။ သူ႔ပါးစပ္က လြတ္ခနဲ ထြက္သြားတာကုိ အျပည့္အ၀ အက်ဳိးေဆာင္ေပးသူေတြေၾကာင့္ အေရာင္ေျပာင္းသြားတာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။  

ဦးသန္းေရႊက ေနျပည္ေတာ္မွာ စာဖတ္ေနတယ္လုိ႔ ဧရာ၀တီသတင္းတပုဒ္မွာ ေဖာ္ျပခ့ဲျပီးပါျပီ။ စာဖတ္ရုံတင္မကဘဲ စာေရး ေနရင္လည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ နုိင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈက႑မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိပ္ဆုံးကေန ေနခ့ဲရတ့ဲကာလ အတြင္း မည္သုိ႔မည္ပံု ေဆာင္ရြက္ခ့ဲတယ္ ဆုိတာေတြကုိ ေရးရင္ ပုိေကာင္းပါမယ္။ ေရးျဖစ္ရင္ ဖတ္မယ့္သူ အမ်ားအျပား ရိွမွာပါ။ ေရးျဖစ္ရင္ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရား ေရႊေရာင္အေျပာင္းအလဲဟာ သူနဲ႔ ဆုိင္တယ္ မဆုိင္ဘူး ဆုိတာကုိလည္း ထည့္ေရးသင့္ပါတယ္။ ကုိယ့္အေၾကာင္း သူမ်ားေရးတာေတြ ရိွသလုိ ကုိယ္တုိင္ေရးနုိင္ရင္ ပုိမုိ ျပည့္စုံမွာျဖစ္ပါတယ္။    ။

Irrawaddy blog

Read More

ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး - သမၼတဦးသိန္းစိန္ (ျမန္မာ) ႏွင့္ ဥကၠ႒ ငုယင္ဗင္လင့္ (ဗီယက္နမ္)

တုိင္းျပည္ႀကီး ပ်က္စီးယိုယြင္း လာသည္ကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလိုသူ မ်ားက ၁၉၈၆ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ကြန္ဂရက္ႀကီးတြင္ အစိုးရ အေဟာင္းကို အသစ္ႏွင့္ အစားထိုးလိုက္သည္။ အသက္ ၇၁ ႏွစ္ အရြယ္ရွိေသာ ငုယင္ဗင္လင့္ဆိုသူ ပါတီအႀကီးအကဲ ျဖစ္လာပါသည္။ ထိုမွစၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမွ ကြန္ျမဴနစ္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံသည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မ်ားျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။

Doi Moi အဂၤလိပ္ စကားလံုး Renovation ဟု အဓိပၸာယ္ရွိသည့္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈတြင္ ေလးႏွစ္အတြင္း ဥေရာပါ၊ အေမရိ ကတို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံေရး ျပန္လည္ ရရွိခဲ့သည္။ စက္မႈလယ္ယာ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္း အမ်ားတြင္ တစ္ဟုန္ထိုး တိုးတက္ခဲ့ သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ယခင္အ႐ုိး စြဲေနေသာ အက်င့္မ်ား၊ ႀကိဳးနီစနစ္မ်ား မကုန္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေႏွးေကြး သြားရျပန္သည္။ ၂၀၀၄ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပည္ပေရာက္ ဗီယက္နမ္မ်ားစြာ ျပန္လာေသာေၾကာင့္ စီးပြား ျပန္လည္ တိုးတက္ လာေသာ္လည္း မွန္းသေလာက္ ျဖစ္မလာေသးပါ။

ငုယင္ဗင္လင့္ ၁၉၉၁ မွာ က်န္းမာေရးအရ အနားယူသြားၿပီး ဗီယက္နမ္ရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ျပႆနာမ်ားကို ဆက္လက္ ေျပာဆို ေရးသားခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာျခားလြန္းျခင္း၊ အေမရိကန္ ကုမၸဏီမ်ားက ဗီယက္နမ္မ်ားကို နည္းပညာ မေပးဘဲ၊ အေမရိကန္ ေရာင္းမကုန္ပစၥည္း ေတြပဲ လာပံုခ် သြားျခင္းမ်ားကို အျပစ္တင္ ေရးသားခဲ့သည္။ ဗီယက္ နမ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၾကားတြင္ ျခစားမႈ၊ အာဏာ အလြဲသံုးမႈမ်ား ျဖစ္လာျပန္သည္ကို ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီးက ေထာက္ျပခဲ့သည္။

Nguyen Van Linh (ငုယင္ဗင္လင့္) ကို ယခုျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရသစ္၏ သမၼတဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္း လိုပါသည္။ ၁၉၈၆ တြင္ ဗီယက္နမ္တြင္ ဆင္းရဲမြဲေတလွမႈေၾကာင့္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရန္ ျပည္သူႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက တြန္းအားေပးလာသည္။ သမား႐ိုးက် ကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ Truong Chinh မွာ အသက္ ၈၀ တြင္ အနားယူသြားၿပီး ေခါင္းေဆာင္သစ္ Nguyen Van Linh (ငုယင္ဗင္လင့္) ၇၁ ႏွစ္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ယခု ျမန္မာႏိုင္ငံသမၼတ ဦးသိန္းစိန္ လုပ္ေဆာင္သကဲ့သို႔ အေရွ႕၊ အေနာက္၊ အေမရိကန္၊ ဥေရာပ၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အားလံုးႏွင့္ ျပန္လည္ ဆက္ဆံႏိုင္ခဲ့သည္။ ျပည္သူပိုင္မ်ားကို ပုဂၢလိကပိုင္ ေျပာင္းလဲသည္။ ေငြေၾကးစနစ္ တည္ေထာင္သည္။ ေမွာင္ခို ေငြမည္း ေစ်းကြက္ကို ဖ်က္သိမ္းႏိုင္သည္။ အထူးျခားဆံုးမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က ဗီယက္နမ္သည္ လာအို၊ ကေမာၻဒီးယား ႏိုင္ငံတို႔တြင္ စစ္တပ္ ေစလႊတ္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ အတြက္ စစ္စရိတ္ အလြန္ႀကီးလွသည္။ ထိုႏွစ္ႏိုင္ငံမွ ဗီယက္နမ္ စစ္တပ္ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ဗီယက္နမ္ လူမ်ိဳးႀကီး ဝါဒီမ်ားက မေက်နပ္ၾကပါ။ ထိုလူစုသည္ လက္ရွိ ကြန္ဂရက္တြင္လည္း ႀကီးမားေသာ အတိုက္အခံအုပ္စု ျဖစ္ေနပါသည္။ ငုယင္ဗင္လင့္သည္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ကဲ့သို႔ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ဥပေဒ၊ ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈဥပေဒ၊ ဒီမိုကေရစီ စနစ္သို႔ ဦးတည္ေသာ ဥပေဒမ်ားကို ဗီယက္နမ္ ကြန္ဂရက္တြင္ ျပ႒ာန္း အတည္ျပဳ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္ ငုယင္ဗင္လင့္သည္ သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရ ျဖစ္ေအာင္၊ ျခစားမႈမ်ား၊ အာဏာ အလြဲသံုးစားမႈမ်ား လုပ္ေနေသာ သမား႐ိုးက် အ႐ိုးစြဲေနသည့္ ဗီယက္နမ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို အျပစ္တင္ တိုက္ခိုက္မႈ မ်ားစြာ ကို ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ထိုအုပ္စုကလည္း ငုယင္ဗင္လင့္၏ ေပၚလစီမ်ားကို နည္းမ်ိဳးစံုႏွင့္ တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ငုယင္ ဗင္လင့္သည္ ပန္းပန္လ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ အတိုက္အခံ ေခါင္းမာသူ၊ သမား႐ိုးစြဲ အုပ္စုကလည္း ကြန္ဂရက္တြင္ ဆက္လက္ ရွိေနသည္။ ယခု ျမန္မာျပည္တြင္ ျဖစ္သကဲ့သို႔ အာဏာႏွင့္ေငြရွိေသာ ခ႐ိုနီမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံျခား ေငြေၾကး ရွိသူမ်ားက ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ဘဝမွ စီးပြားေရး သူေဌးႀကီးမ်ား ဘဝသို႔ ေျပာင္းလဲၾကသည္။ ဗီယက္နမ္တြင္ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီမ်ားစြာ လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကရာတြင္ ယခု ျမန္မာျပည္တြင္ ျဖစ္ေနသကဲ့သို႔ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ေပါင္းၿပီး ဝန္ထမ္းမ်ား ျခစားမႈ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။

ေခါင္းေဆာင္ ငုယင္ဗင္လင့္၏ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္မႈျဖင့္ ေပၚလစီမ်ားကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ခ်ေပးထားသည္။ ၁၉၉၀ ပါတီ ေခါင္းေဆာင္သစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ တစ္ႏွစ္အလို ေနာက္ထပ္ သက္တမ္း ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္ေတာ့ဘူးဟု ေၾကညာခဲ့သည္။ ေျပာသည့္အတိုင္း ေခါင္းေဆာင္ေရြးပြဲ တြင္ သူမပါဘဲ ေခါင္းေဆာင္သစ္ကို ကြန္ဂရက္မွ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ေစခဲ့သည္။ ၁၉၉၁ ကြန္ဂရက္က ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ ဘက္ေတာ္သား Đỗ Mười ကို ေခါင္းေဆာင္သစ္အျဖစ္ ေရြးေကာက္ခဲ့သည္။ ငုယင္ဗင္လင့္သည္ ၁၉၉၇ ခုအထိ ပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီ အႀကံေပး အရာရွိအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည္။

၁၉၉၇ အေရွ႕ေတာင္အာရွ စီးပြားကပ္ကာလ သူ႔ေနာက္ တက္လာေသာ Đỗ Mười သည္လည္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး သမားပင္ ျဖစ္သည္။ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး မ်ားလည္း ေႏွးေကြးသြားခဲ့သည္။ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံကဲ့သို႔ အတိုက္အခံမ်ားကို ကြန္ဂရက္ပါတီတြင္ ပါဝင္ေစသည့္ ပြင့္လင္းေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကို အာဏာကိုင္စြဲသူ ကြန္ျမဴနစ္ မ်ားက ခြင့္မျပဳခဲ့။ ႏိုင္ငံေရး အတိုက္အခံမ်ား ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပအားလံုးကို ႏွိပ္ကြပ္မႈ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ မီဒီယာႏွင့္ ေဝဖန္ေျပာဆို၊ ေရးသားမႈမ်ားကို ခြင့္ျပဳၾကသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ၁၉၉၃ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ဘ စသည္တို႔ျဖင့္ တိုင္းျပည္ စီးပြားေမာ့လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၉၈ တြင္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွစီးပြားကပ္ ႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္ အာဏာရွင္ စနစ္ေဟာင္းသို႔ ျပန္ေရာက္ သြားခဲ့သည္။ ၁၂ ႏွစ္တိုင္ ေအာင္ အဆင္းရဲဆံုးႏွင့္ အခက္ခဲဆံုး စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္ အေမွာင္ထု ဆက္လက္ လႊမ္းမိုးခံရသည္။

ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ စီးပြားကပ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗီယက္နမ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ တစ္ဟုန္ထိုး လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ဗီယက္နမ္မ်ား ျပန္လာေရး အတြက္ ေပၚလစီမ်ား ခ်မွတ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ငုယင္ဗင္လင့္ အႀကံေပး အရာရွိအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစား ယူသည့္ ၁၉၉၇ မွ သူကြယ္လြန္သည့္ ၁၉၉၈ ဧၿပီအထိ ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီး မေက်နပ္မႈမ်ားကို ရင္ဖြင့္ခဲ့သည္။ (၈) ႀကိမ္ေျမာက္ ပါတီကြန္ဂရက္တြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၏ ရလဒ္ဆိုးမ်ားကို ပြင့္လင္းစြာ ေဝဖန္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ဗီယက္နမ္ မီဒီယာ၊ သတင္းစာမ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ ျမင့္ျမတ္မႈ လိုအပ္ ေၾကာင္း ေဆာင္းပါးမ်ား အဆက္ မျပတ္ ေရးသားခဲ့သည္။ ေရဒီယို၊ တီဗီ၊ စာေစာင္ မ်ားတြင္ ခုတ္ရာတျခား၊ ရွရာတျခား၊ မိမိတို႔ေရးခဲ့သည့္ ေပၚလစီမ်ားမွာ လက္ေတြ႕ မေအာင္ျမင္ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းမွ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ျခစားသူမ်ား၊ ျပည္ပ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူ ေငြရွင္မ်ား ပူးေပါင္း လုပ္စားမႈမ်ားကို ‘Things That Must Be Done Immediately’ ဟု အခန္းက႑တစ္ခု ဖြင့္ကာ ေသသည့္တိုင္ေအာင္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားသြားခဲ့သည္။ (တ႐ုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ေခါင္းေဆာင္ ... တိန္႔ေရွာင္ဖိန္မွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ခ်က္ကိုစလိုဗက္က ဗားကလပ္ဟာဗဲလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ကိုးရီးယားသမၼတ ပတ္ခ်ံဳဟီးလည္း လုပ္ႀကံ ခံခဲ့ရေသာ္လည္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္)။

ဗီယက္နမ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေခါင္းေဆာင္ ငုယင္ဗင္လင့္ ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ သူကြယ္လြန္ၿပီးခ်ိန္တြင္ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးသည္ တစ္ဟုန္ထိုး ထိုးတက္လာၿပီး တ႐ုတ္စီးပြားေရး သမားမ်ားႏွင့္ ဗီယက္နမ္ ခ႐ိုနီ၊ မိုႏိုပိုလီ၊ အာဏာပိုင္မ်ား ပူးေပါင္းကာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမစ္ဆံု စီမံကိန္း၊ ျမန္မာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ စီမံကိန္းကဲ့သို႔ ပေရာဂ်က္ မ်ားစြာကို (ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိဘဲ) လုပ္ခဲ့ၾကသျဖင့္ တိုင္းျပည္မ်ားစြာ နစ္နာခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္ ကဲ့သို႔ပင္ တ႐ုတ္လက္နက္ မ်ားစြာကို ဝယ္ယူခဲ့ၿပီး ၾကာၾကာမခံ၊ သင္ခန္းစာမ်ားစြာ ရခဲ့သည္။ ယခုအခါ ဗီယက္နမ္ ျပည္သူမ်ားသည္ တ႐ုတ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို အထူး သတိထား၊ ဆန္႔က်င္ေသာ္လည္း ဗီယက္နမ္ အစိုးရကမူ မလြန္ဆန္ႏိုင္ဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ဗီယက္နမ္တြင္ စက္မႈ၊ စားကုန္လုပ္ငန္းမ်ား တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္ မ်ားစြာ၏ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားမွာ အမ်ိဳးသမီး မ်ားစြာရွိေသာ ဗီယက္နမ္ လူဦးေရ သန္း ၁၀၀ အတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ားစြာ ရရွိခဲ့သည္။ ဗီယက္နမ္သည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ စစ္ေရး ပူးတြဲ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား မရွိသကဲ့သို႔ အေမရိကန္ႏွင့္ ျပင္သစ္ ကိုလိုနီမ်ားကိုလည္း အတိတ္ေၾကာင့္ မယံုပါ။ သယံဇာတ ႂကြယ္ဝလွေသာ (ျမန္မာျပည္ထက္ ႏွစ္ဆႀကီးမားသည့္) ကမ္းလြန္ေရနံ၊ ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ငန္း မ်ားကို ႐ုရွားႏွင့္ အမ်ားဆံုး ပူးေပါင္း စီးပြားလုပ္ကိုင္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဗီယက္နမ္ စစ္တပ္ႏွင့္ စက္မႈလုပ္ငန္း ပညာေတာ္သင္ ၉၀ ရာခိုင္ ႏႈန္းမွာ ႐ုရွားျပည္သို႔ သြားေရာက္ ဆည္းပူးေနသည္အထိ ရုရွား-ဗီယက္နမ္ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေကာင္းလွေနပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္လည္း သူ႔သက္တမ္း ေလးႏွစ္တြင္ ေပၚလစီမ်ားကို အေကာင္းဆံုး ခ်ေပးထားၿပီဟု ဂုဏ္ယူ စြာျဖင့္ မိန္႔ခြန္းမ်ား ေျပာပါသည္။ ေနာက္ သမၼတ အစိုးရ သက္တမ္းကို မည္သူရမည္ မသိႏိုင္ေသးေသာ္လည္း၊ ေနာက္ သက္တမ္းတြင္ ဗီယက္နမ္ကဲ့သို႔ အ႐ိုးစြဲေနေသာ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္လိုသည့္ စီးပြားေရး ခ႐ိုနီအုပ္စုကို မဖယ္ထုတ္ ႏိုင္ေသးလွ်င္ ခက္မည္။

၂၀၂၀ တြင္ သမၼတေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ တစ္ေယာက္ ဗီယက္နမ္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ငုယင္ဗင္လင့္ ကဲ့သို႔ သတင္းစာမ်ားတြင္ မေက်မနပ္ႏွင့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးေနပါလိမ့္မည္။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ေရးခဲ့သမွ် ဥပေဒ အားလံုးလည္း ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ ခ႐ိုနီမ်ားက တလြဲအသံုးခ် သြားပါလိမ့္မည္။ ဗီယက္နမ္ကို နမူနာယူပါ။ ထိုသို႔ ခ႐ိုနီမ်ား ႀကီးစိုးမည့္ အေရးကို ကာကြယ္လိုပါက ၂၀၁၅ မတိုင္မီ ယခုကတည္းက NLD လႊတ္ေတာ္ အမတ္ကို ဝန္ႀကီး သို႔မဟုတ္ ဒုဝန္ႀကီး ခန္႔ထားရန္ လိုပါသည္။ ႀကံ့ခိုင္ေရးပါတီ ႀကီးစိုးမႈကို အင္ဒိုနီးရွားစတိုင္ ပါတီမ်ား လြတ္လပ္စြာ ၿပိဳင္ခြင့္ေပးပါကလည္း မဆိုးလွပါ။ ေနရာမေပးလွ်င္ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ဆြဲလုိသူမ်ား ႀကီးစိုးေနဦးမည္။

ဗီယက္နမ္ ေခါင္းေဆာင္သစ္သည္ ၁၉၈၆ တြင္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈမွ လြတ္ေအာင္ ယခုဦးသိန္းစိန္ လုပ္ေနသည္ႏွင့္ တစ္ပံုစံ တည္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ပါသည္။ ေလးႏွစ္ျပည့္ေသာအခါ ဥပေဒအားလံုး ျပဳစုခဲ့ၿပီဟု ဆိုကာ ေနာက္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ ေထာက္ခံသူ (ဥပမာ-ဦးေရႊမန္းလို လူကို) အာဏာလႊဲေပး လုိက္ပါသည္။ ေနာက္တက္သည့္လူက ေနာက္ ေၾကာင္း ျပန္ဆြဲလိုသူမ်ားကို မကာကြယ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ထင္သလို ျဖစ္မလာေပ။ အလားတူ ဦးသိန္းစိန္ အေနႏွင့္ NLD ကို ဝန္ႀကီး တစ္ေနရာမွ်ပင္ မေပးႏိုင္ပါက ၂၀၂၀ တြင္ သမၼတေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္ တစ္ေယာက္ ဗီယက္နမ္ ေခါင္းေဆာင္ ေဟာင္း ငုယင္ဗန္လင့္ ကဲ့သို႔ အၿငိမ္းစားဘဝမွ သတင္းစာ၊ တီဗီေတြမ်ားတြင္ မေက်မနပ္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ား အဆက္ မျပတ္ ေရးရင္း ဘဝ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မ်ား ကုန္လြန္သြားမည္ကို ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ ေဒၚစုကို ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လုံၿခဳံေရး ေကာင္စီ (ကာ/လံု) ထဲလည္း မထည့္ႏိုင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာ္မတီထဲလည္း မထည့္ႏိုင္၊ အာဏာရွိစဥ္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကို ျမန္ျမန္ သံုးေစလိုသည္။ လက္ရွိတြင္မူ ခ႐ိုနီမ်ားကို အကာအကြယ္ ေပးလိုသူဟု မွတ္ခ်တ္ျပဳခံရသူ ဦးေရႊမန္းက ေကာင္းစြာ အသံုးခ်ေနေပၿပီ။

The Voice

Read More

ကခ်င္ စာကုိ ခ်စ္ပါ၊ကခ်င္စာေပ ကို ၿမတ္ႏိုးပါ။

ေဖ့ဘြတ္မွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းစာ အပိုင္းစ ေလးမွာ တုိင္းရင္းသား ဘာသာ စာေပကို အစိုးရေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းခ်ိန္ၿပင္ပ သင္ၾကားေပးေတာ့မယ္။ဒါေပမယ့္ အဲဒီအထဲမွာ ကခ်င္ ဘာသာ မပါဘူး။ဒီသတင္းေပၚမွာ တခ်ိဳ႕ေတြ က အံၾကိတ္ၾက။တခ်ိဳ႕ က ဆဲၾက၊တခ်ိဳ႕ က ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ၊တခ်ိဳ႕ ကလည္း ရန္ငါ စည္းၿပတ္ၾကေပါ့။ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေတာ့ ၀မ္းသာစရာေပါ့..။ဘာလို႔ ၀မ္းသာစရာလည္း ၿပည္ေထာင္စု သမၼတ ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ၾကီးမွာ ၀န္ၾကီးေတြရဲ႕ သေဘာထားအမွန္ကို သိလို႔ ဘဲ လို႔ ေၿဖရမလို။အမွန္ေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြ အေပၚ လက္တဆုပ္စာ ဗမာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဘယ္လို သေဘာထားတယ္ ဆိုတာ အေထြအထူး ေၿပာေနဖို႔ လိုေနမယ္ မထင္ဘူး။ သိၿပီးသား။ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေၿပာရ ရင္ ကခ်င္ဟာ စာသင္ေက်ာင္းမွာသာ မက ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ  ၿပည္နယ္တခုအေနနဲ႕ေတာင္ မပါေတာ့ဘူးဆုိ ရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လက္ခံမွာပါဘဲ။၀မ္းသာေနအုန္း မွာဘဲ။

ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အၿပစ္တင္ၾကအုန္းမယ္။ခြဲထြက္ေရးသမား၊ၿဖိဳခြဲေရးသမား လို႔ ဆဲဆိုၾကအုန္းမလား။

အမွန္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ကြ်န္ေတာ္က ေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ၾကီးထဲမွာ ကခ်င္တေယာက္အေနနဲ႕ ပါခ်င္တယ္။

ၿမန္မာႏိုင္ငံၾကီးအတြက္ ကခ်င္တေယာက္အေနနဲ႔  အုတ္တခ်ပ္ သဲတပြင့္ အၿဖစ္ပါခ်င္တယ္။ဒါေပမယ့္ အတၱၾကီးၾကီး၊အာဏာဖီးဖီး နဲ႕ တုိ႔ လုပ္လိုက္ရင္ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲလို႔ ထင္ရာစိုင္းသူေတြကပထုတ္ ေနမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ့က လက္ခံလိုက္ယံုပါဘဲ။ကြ်န္ေတာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္တာေလ။

ဘယ္လိုဘဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ အစိုးရရဲ႕ ေစတနာဟာ မွန္သည္ၿဖစ္ေစ မွားသည္ ၿဖစ္ေစ လက္ခံရမွာ ပါဘဲ။ဘာလို႕လက္ခံရမွာလဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုစကားတလံုး၊ ဘယ္လိုစာတေၾကာင္းဟာ ဘယ္သူ႕ကို ရည္ညြန္းဖြဲ႕ဆိုသည္ၿဖစ္ေစ  အဲဒီသူက လက္ခံမွၿဖစ္တယ္။အဲဒီသူက လက္မခံရင္ ဘာအက်ိဳးမွ မသက္ေရာက္ဘူး။ဒါက ကြ်န္ေတာ္ လက္ခံထားတဲ့ အခ်က္ ပါဘဲ။ဒီေတာ့ ကခ်င္စာေပကိုၿဖစ္ေစ၊လူမ်ိဳးကို ၿဖစ္ေစ၊ၿပည္နယ္ကို ၿဖစ္ေစ  ၿမန္မာႏိုင္ငံ မွာ ပါတယ္ မပါဘူး ဆိုတဲ့ဆံုးၿဖတ္ခြင့္ဟာ ကခ်င္အမ်ိဳးသားေတြ လက္ထဲမွာဘဲ ရိွလို႔ ပါဘဲ။ဘယ္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ အဖြဲ႕အစည္း က မွဆံုးၿဖတ္ပုိင္ခြင့္ မရိွဘူး။ ကခ်င္လူမ်ိဳး တုိ႔ရဲ႕ စာေပ၊ယဥ္ေက်းမွ ု၊ၿပည္နယ္ ဟာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕ လက္ထဲမွာဘဲ ရိွတယ္။ဒါေၾကာင့္ အစိုးရ စာသင္ေက်ာင္းမွာ ကခ်င္စာ မသင္ေပးလည္း ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး။စာသင္ေက်ာင္းရိွမွ စာသင္လို႔ ရတာလဲ မဟုတ္ဘူး။တို႔တေတြမွာ အမ်ိဳးဆိုတာရိွတယ္၊ မိဘေတြ ရိွတယ္၊ညီအကို ေတြရိွတယ္။ လက္ေတြကို ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ တြဲထားၾကမယ္။

တေယာက္တတ္တာကို တေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကမယ္။တုိ႔တေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မွ ု၊ယဥ္ေက်းမွ ု၊ဘာသာ စကားေတြကို အစိုးရ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ မသင္ဘူး။တို႔တေတြ ရိွတဲ့ေနရာ မွာ တို႔တေတြ သင္ယူၾကမယ္ ေလ့လာၾကမယ္။လက္ဆင့္ ကမ္းခဲ့ ၾကမယ္။တို႔ေတြရဲ႕ စာေပ ဘာသာ စကား ကို ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ကဗ်ည္း ထိုးခဲ့ၾကမယ္။တို႔တေတြရဲ႕ အားေတြကို တင္းထားၾကမယ္။ကဲ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလဲ....။

အမွန္တကယ္ေၿပာရ ရင္ အစိုးရေက်ာင္းကို အမွန္တကယ္ ကို မတက္ခ်င္တာ။ကြ်န္စိတ္ ကိုရိုက္သြင္းတဲ့ အစိုးရေက်ာင္း။ေကာင္း၊ဆိုး ေၾကာင္း၊က်ိဳးကို ဆင္ၿခင္စိတ္မရိွ  အမိန္႔နာခံမွ ု စိတ္ဓါတ္ကို ရိုက္သြင္းေပးတဲ့ ေက်ာင္း ေပါ့။ဒါဆို မင္းက ဘာလို႔ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ တက္ခဲ့သလဲကြ လို႔ ေမးခ်င္ေနစမ္းမယ္။မွန္တယ္ ကြ်န္ေတာ္ အစိုးရေက်ာင္းကို တက္ခဲ့တယ္။ဘြဲ႕ရေအာင္ကို တက္ခဲ့တာ။အေၿဖကေတာ့ ရွင္းတယ္ အစိုးရကို ေကာင္းဆိုး၊ေၾကာင္းက်ိဳး ေတြ ေရးၿပႏိုင္ဖို႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ။အစိုးရ သင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းတက္ ၿပီး အစိုး ရကို ေက်းဇူးကန္း တယ္ လို႔ ေၿပာအုန္းမွာလား။ထင္ခ်င္သလို ထင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ အေၿဖက ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က ေနာင္ေတာ္ၾကီးေတြ ရိွပါတယ္ လို႔ဘဲ ေၿဖပါရေစ။

ေနာက္ၿပီး ဗမာစာ ကိုလည္း တတ္ကို မတတ္ခ်င္တာ ဒါေပမယ့္ တတ္ေအာင္ကို ေလ့လာရမယ္၊မွတ္သားရမယ္ ဆိုတဲ့ အသိကို ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းက ေပးခဲ့တာ။ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း ေၿပာခဲ့တဲ့ စကားတခြန္း တသက္လံုး မေမ့ဘူ။အဂၤလိပ္ကို တုိက္ဖို႔ အတြက္ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ စကားကို တတ္ကို တတ္ရမယ္။အနည္းဆံုး သူတို႔က လာဆဲရင္ ဗိုလ္လိုၿပန္ဆဲ ႏိုင္တာေပါ့။ သိပ္မွန္တဲ့ စကားပါ။ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္ အားလံုးကို မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကို အဂၤလိပ္လိုလာဆဲ၊လာၿဖဲ၊လာေၿခာက္ၿပတဲ့သူေတြကို သာ ဆိုလိုရင္းၿဖစ္တယ္။ကခ်င္ေတြ အားလံုး ဗမာစာ၊စကား ကို ေလ့ကိုေလ့လာရမယ္။တတ္ကို တတ္ရမယ္။ဒါမွ ကို္ယ့္ရန္သူကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမယ္ဆို တာ သိႏိုင္၊တတ္ႏိုင္မယ္။ကိုယ္ရင္ထဲ စိတ္ထဲ ခံစားခ်က္မွန္သမွ်ကို ဗမာလို ေရးၿပ ခ်ၿပ ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ဒါမွ သူတို႔ေတြနားလည္မယ္၊ ဒီထက္ ပိုလာရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေရးႏိုင္ၿပႏိုင္ ရင္ ပိုေကာင္းမယ္။ဒါမွ ႏိုင္ငံတကာမွ ကခ်င္ လူမ်ိဳးေတြက ဒီလို လူမ်ိဳးေတြကြ ဆုိၿပီး လက္ခေမာင္းခတ္ႏိုင္မယ္။ဒီလို ဗမာစာ ကိုေလ့လာတာဟာ ကိုယ့္ဘာသာ စကားကို မၾကိဳက္လို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုတာနားလည္ရမယ္။ကိုယ္ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာကို ကိုယ့္ကို သိထားရမယ္။

ငါတုိ႔ရဲ႕ စာ၊စကား ကို ဘယ္လိုပိတ္ပင္ တားဆီးပါေစ။တို႔တေတြ လက္ခံမွ ၿဖစ္တယ္။လက္မခံရင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ မေအာင္မၿမင္ၿဖစ္မွာဘဲ။ဒီေတာ့ တို႔တေတြ စိတ္တိုစရာလဲမလိုဘူး ၊ၿပန္ဆဲစရာလဲ မလိုဘူး၊ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ၿဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရိွဘူး။အခ်ိန္ကုန္မယ္။ေလကုန္တယ္။

တို႔တေတြရဲ႕ စာေပနဲ႔ စာေတြကို ေရးၾကမယ္။ကဗ်ာေတြကို ဖြဲ႕ၾကမယ္။ ကေလာင္ကိုင္ လို႔ရတဲ့ လက္မွန္သမွ်၊ ကခ်င္စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးတဲ့သူမွန္သမွ် ေရးၾက၊ဖြဲ႔ၾကမယ္။ ေရွ႕တန္းမွာ အသက္ေပးလို႔ ကာကြယ္ေနတဲ့ သူေတြကို ေလးစားတဲ့အတုိင္းေပါ့။ေနာက္တန္းက ကေလာင္ကိုင္လို႔ ရတဲ့ သူမွန္သမွ် ကေလာင္ကို ကုိင္ၾကေစခ်င္တယ္။

စာအုပ္တအုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတာ က ခုဆိုရင္ ရုရွား ေက်ာင္းေတြမွာ ရုရွား ဘာသာစကား အၿပင္၊အဂၤလိပ္စာ ေနာက္ မိမိၾကိဳက္တဲ့ ဘာသာစကားကို မၿဖစ္မေန ေရြးခ်ယ္ၿပီး သင္ရတယ္တဲ့။ဒီေတာ့ ရွရွား ကေလးတ ေယာက္ဟာ ၾကီးၿပင္လာတာနဲ႔ ဘာသာစကား သံုးမ်ိဳးကို တတ္ေနမွာၿဖစ္တယ္။

ဒီေတာ့ တို႔တေတြ အေနနဲ႔ ကခ်င္ဘာသာ စကား နဲ႔ အဂၤလိပ္ ဘာသာ စကား အၿပင္ မၿဖစ္မေန ေလ့လာ ဆည္းပူးေနရမယ္။ဗမာစာနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း တရုတ္ စာ ကို ေလ့လာ ႏိုင္မွ သူတို႔ တေတြနဲ႔ ယွဥ္ႏိုင္မယ္။ကခ်င္ စာ ကိုက်ေတာ့ ကမာၻမွာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ရိွခဲ့တယ္။စာေပ ပိုင္ဆုိင္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ေလ့လာ လိုက္စားရမယ္။အဂၤလိပ္စာ ကုိက်ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာ ကခ်င္ေတြဟာ စစ္ဘဲတုိက္တဲ့ လူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ႏိုင္ငံတကာ စာေပကို အကြ်မ္းတ၀င္ရိွေၾကာင္း ၿပသႏိုင္ဖို႔ တတ္ကို တတ္မွ ၿဖစ္မယ္။ဗမာစာကို က်ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေၿပာခဲ့တဲ့ အတိုင္းေပါ့။တရုတ္စာကိုက်ေတာ့ တရုတ္ေတြ လူလည္ မက်ႏိုင္ေအာင္ တရုတ္စာကို တတ္မွကိုၿဖစ္မွာ။

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တုိ႔ေရ ဘာမွ မခံမရပ္ႏိုင္ မၿဖစ္နဲ႔၊ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရလဲ မၿဖစ္နဲ႔။ကုိယ္လုပ္စရာရိွတာကို ဆက္လုပ္ဖို႔ဘဲရိွတယ္။တို႔တေတြဟာ အခြင့္အေရးရိွမွ လုပ္ႏိုင္ ကုိင္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို ၿပသဖို႔ အခ်ိန္ဘဲ။တို႔တေတြမွာ ဘာအခြင့္အေရးမွ မရိွဘူး။ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လုပ္သမွ်ကို တားဆီးခံေနရတယ္ ဆိုတဲ့ၾကားက တို႔တေတြရဲ႕ ဘာသာ စကားကို ဒီကမာၻၾကီးမွာ ခ်န္ထားခဲ့ၾကရေအာင္။

တို႔ လူမ်ိဳးေတြကို ႏွိပ္ကြပ္တယ္၊တို႔ေတြ သာမဟုတ္ပါဘူး တၿခား တုိင္းရင္သားေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။

လူမ်ိဳးတမ်ိဳး ကမာ႕ၻေၿမေပၚ က ေပ်ာက္ကြယ္ သြားဖို႔ ဆိုတာ လူေတြနဲ႔မဆိုင္ဘူး။ဘုရားသခင္နဲ႔ ဘဲ ဆိုင္ တယ္။ဒါကို ခရစ္ယာန္ ေတြအားလံုး သိမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ လူမ်ိဳးတမ်ိဳး ကမာၻေပၚမွာ ရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေနာက္လူေတြ သိဖို႔ က အဲဒီ လူမ်ိဳးနဲ႕ဘဲ ဆိုင္တယ္။ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္ရိွရင္ ကခ်င္လူမ်ိဴးေတြ ကမာၻေၿမေပၚက ေပ်ာက္ကြယ္မွာပါ။ ဒီေတာ့ တို႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ကမာၻေၿမေပၚမွာ ရိွခဲ့တယ္ ဆုိတာ ကို သက္ေသၿပဖို႔ တုိ႔ ကခ်င္လူမ်ိဳး တေယာက္ စီတိုင္းမွာ တာ၀န္ရိွတယ္။ ေအာင္ၿမင္မွ ုဆိုတာ အခက္ခဲ၊တာဆီး ပိတ္ပင္မွ ု ေတြကို ေက်ာ္လြားၿပီးမွ ရယူရတာမ်ိဳးပါ။အခြင့္အေရးရိွလို႔ လုပ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာေတာ့ လူတိုင္းလုပ္ႏိုင္တယ္။ဒါေပမယ့္ တုိ႔ ကခ်င္ေတြက တားဆီးပိတ္ပင္ေနတဲ့ ၾကားက လုပ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ၿပၾကမယ္။

အာဏာရွင္မွန္သမွ်ကုိ ဆန္႔က်င့္ဖို႔ တို႔ရဲ႕ ကေလာင္ဓါးကို ေသြးၾက၊ ေသြးၾကမယ္။ေၾကာက္ရြံ႕မွ ု ကင္းတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ထားေတြနဲ႔ေရးၾကမယ္။ကခ်င္စာေပကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးလို႔ တို႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြရိွတဲ့ ေနရာ တိုင္းမွာ ကခ်င္စာကို ေရးသားခဲ့ၾကရေအာင္လား။

ဒီးဒိုး။

Read More

လက္နက္ကိုင္ေတြရဲ႕ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားနက္႐ိႈင္းလဲ

ခုတစ္ေလာ ႏိုင္ငံေရး အသုိင္းအ၀ိုင္းမွာ ေျပာဆုိမႈ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ဖဲြ႕စည္းပံု ျပင္ဆင္ေရးကိစၥၿပီးရင္ ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။အစိုးရဘက္ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္လို႔ သံုးႏႈန္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ျပႆနာအရပ္ရပ္ေျဖရွင္းမယ္ဆုိရင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႕ေတြရဲ႕ ျပႆနာကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔မရပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ တကယ့္တကယ္ ဒီျပႆနာအေၾကာင္း ေျပာဆိုေနၾကတဲ့သူ တစ္ခ်ဳိ႕ကိုယ္တုိင္ ဒီျပႆနာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ နက္႐ိႈင္းတယ္ ျပည့္ျပည့္၀၀ မသိၾကပါဘူး။

အခု ဒီအေၾကာင္း ေဆြးေႏြး တင္ျပသြားပါ့မယ္။ တပ္မေတာ္ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ကို အစိုးရ စစ္တပ္လို႔ ေခၚရတာေတာင္ ခပ္ခက္ခက္ပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ အစိုးရအဖဲြ႕ လက္ေအာက္မွာ ရွိမေနလို႔ပါ။

တပ္မေတာ္ သမိုင္းေၾကာင္းကို ခပ္တိုတို ျပန္ေျပာရရင္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ႏွစ္ေတြမွာ ကဲြထြက္ မႈမ်ဳိးစံုျဖစ္ပြားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ျပန္လည္ စုဖဲြ႕ထားတဲ့ တပ္မေတာ္ကေတာ့ ႀကီးႀကီးမားမားကဲြ ထြက္ တာမ်ဳိး ျဖစ္ေပၚတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။

အာဏာရွင္ေတြ လက္ေအာက္မွာ ဂိုဏ္းဂဏေၾကာင့္ အုပ္စုလိုက္ ျဖဳတ္တာ၊ ထုတ္တာ၊ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တာမ်ဳိးေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ႀကီးမားတဲ့ ပုန္ကန္မႈမ်ဳိးေတြလည္း မၾကံဳခဲ့ရပါဘူး။

ဒီကေန႔အခ်ိန္ထိ တပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆိုေ၀ဖန္စရာ ျပႆနာ ႀကီးႀကီးမားမားရွိေနတဲ့တိုင္ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္မီ၊ အမိန္႔နာခံတဲ့ စစ္တပ္ဖဲြ႕ျဖစ္ေနေသး တာကေတာ့ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။

ဒါက တပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဆိုးတဲ့အခ်က္ကေတာ့ တပ္မေတာ္ဟာရာစု ႏွစ္တစ္၀က္ေက်ာ္အထိ အာဏာရွင္ေတြ လက္ထဲ က်ေရာက္ခဲ့တာပါ။ တပ္မေတာ္ကိုလက္ကိုင္ တုတ္ လုပ္ၿပီး တုိင္းျပည္ကို ထင္သလို စီမံခန္႔ခြဲခဲ့ၾကလို႔ တိုင္းျပည္လည္း ဆင္းရဲတြင္းထဲေရာက္၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ လည္း က်ဆင္း၊ ကမၻာ့အလယ္မွာလည္း မ်က္ႏွာ ငယ္ခဲ့ရတာပါ။

ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ တိုင္းျပည္ကို အေျပာင္းအလဲလုပ္ စျပဳလာ ပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးကို ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ၀င္စြက္ေနတာကေန နည္းနည္းေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္ပါၿပီ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ စည္း႐ံုးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ ေမွ်ာ္မွန္းလို႔ရတဲ့ ကာလတစ္ခု အတြင္း တပ္မေတာ္ဟာ ႏုိင္ငံတကာ တပ္မေတာ္ေတြလို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္တပ္မ ေတာ္တစ္ရပ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ဆိုလိုရင္းကေတာ့ တပ္မေတာ္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ျဖစ္ေရး ကိစၥဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ စည္း႐ံုးႏုိင္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေျပလည္မႈရေရးအေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ အားလံုးဖ်က္ၿပီး အားလံုးအသစ္ ျပန္တည္ေဆာက္ ဆိုတာမ်ဳိး လံုး၀မလိုအပ္ပါဘူး။

လက္နက္ကိုင္အင္အား လက္ရွိ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ အင္အားကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ခန္႔မွန္းမႈေတြအရကေတာ့ အင္အား ေလးသိန္းနဲ႔ ငါးသိန္းၾကားလို႔ မွန္းၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္အတြက္ အလြန္မ်ားတဲ့ အင္အားပါ။

ေနာက္ပိုင္း တပ္မေတာ္ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အုပ္စုေတြကို အသြင္ေျပာင္း ထားတဲ့ နယ္ျခား ေစာင့္တပ္ဖဲြ႕ ရွစ္ဖဲြ႕နဲ႔ ျပည္သူ႔စစ္တပ္ဖဲြ႕ ၁၇ ဖဲြ႕လည္း ရွိလာပါတယ္။ ခုဆိုနယ္ျခားေစာင့္ တပ္ တပ္ရင္းေပါင္း ၂၃ ရင္း ရွိေနပါၿပီ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႕ေတြပါ။ စုစုေပါင္းအင္အား တစ္သိန္း၀န္းက်င္ ရွိႏိုင္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းေနၾကပါတယ္။ အခု ဒီအင္အားစုေတြနဲ႔ အစိုးရ ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာ ေနၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဒီတပ္ဖဲြ႕ေတြ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ တည္ရွိမလဲ၊ လက္ရွိတပ္မေတာ္နဲ႔ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ေပါင္းစည္းမ လဲဆိုတာေတြကို ေဆြးေႏြးၾကရေတာ့မွာပါ။ လူေတြမသိတဲ့ ျပည္သူ႔စစ္ အင္အားေနာက္ထပ္ ျပည္သူေတြ သိပ္မသိေသးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကေတာ့ ျပည္သူ႔စစ္ေတြ ျပႆနာပါ။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျပည္သူ႔စစ္အဖဲြ႕ေပါင္း ၅,၀၀၀ ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ အလြန္မ်ားပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့ ျပည္သူ႔စစ္ေရာ၊ လက္နက္ကိုင္ မထားသူေတြပါ ေပါင္းရင္ ျပည္သူ႔စစ္အင္အား စုစုေပါင္းတစ္သိန္း ရွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရွိပါတယ္။

ဒီလူေတြကို အစိုးရက တရား၀င္လစာ၊ ရိကၡာ ေထာက္ပံ့ထားတာ မရွိတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုရွာေဖြစား ေသာက္ေနၾကမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလက္နက္ကိုင္ အင္အား ခုနစ္သိန္းကေန ရွစ္သိန္း ၀န္းက်င္ေလာက္ ရွိေနတဲ့ သေဘာပါ။

ဒါဟာ ဆင္းရဲၿပီး ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈနိမ့္က်တဲ့ ႏိုင္ငံအတြက္ အလြန္ၾကီးမားတဲ့ ၀န္ထုပ္ပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံကျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္အေၾကာင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္၊ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖဲြ႕ေတြ ျပႆနာေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ ဒါေတြအားလံုး လႊမ္းျခံဳစဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

ပင္မ ျဖစ္တဲ့ တပ္မေတာ္ၾကီးကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအရ အေျဖရွာၿပီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ တပ္မေတာ္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲရပါမယ္။ တပ္အင္အား ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး အရည္အေသြးရွိတဲ့ တပ္မေတာ္တစ္ခုအျဖစ္ အဆင့္ျမႇင့္တင္ရပါလိမ့္မယ္။

တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႕ေတြ အတြက္ကိုေတာ့ တခ်ဳိ႕ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ထဲ ပံုစံတစ္ခုနဲ႔ ပါ၀င္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ တခ်ဳိ႕ ေလွ်ာ့တန္တာေလွ်ာ့၊ တခ်ဳိ႕ ဖ်က္သိမ္းတန္တာ ဖ်က္သိမ္းရပါမယ္။ ျပည္သူ႔စစ္ ဖ်က္သိမ္းေရး အလားတူ ျပည္သူ႔စစ္တပ္ဖဲြ႕ေတြဆိုတာလည္း ဖ်က္သိမ္းၾကရပါမယ္။

ဒါကလည္း အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာပဲ အဲဒီလက္နက္ကိုင္ တပ္ဖဲြ႕ေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပႆနာတခ်ဳိ႕ ျမင္ေနရပါၿပီ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာဘိန္းစိုက္တာ ၁၃ ရာခုိင္ႏႈန္း တိုးတက္လာၿပီး ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္တာကလည္း ၂၆ ရာခုိင္ႏႈန္း အထိတိုးတက္လာတယ္လို႔ ကုလ မူးယစ္ေဆး၀ါး တိုက္ဖ်က္ေရး ေအဂ်င္စီ သတင္းေတြက ဆိုပါတယ္။

အင္ဖက္တမင္းလို စိတ္ႂကြေဆး ဖမ္းဆီးရမိမႈကလည္း တစ္ႀကိမ္တည္းမွာကို သိန္းဂဏန္း၊သန္းဂဏန္း မ်ားျပားလာေနပါတယ္။ ဒါေတြက ျပည္သူ႔စစ္ေတြအေနနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ ထားၿပီးကိုယ့္စီးပြား ကိုယ္ရွာေနရတာ၊ လတ္တေလာ အပစ္အခတ္ရပ္ထားတာ စတာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေန ပါတယ္။

အဲလို လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြ ဖ်က္သိမ္းေရး လုပ္ရတာကလည္း မလြယ္ပါဘူး။ ကုလသမဂၢ စစ္တမ္းေတြအရ လက္နက္ဖ်က္သိမ္းခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရွစ္ႏိုင္ငံကို ေလ့လာရာမွာ တပ္ဖဲြ႕၀င္ အင္အားေျခာက္ ေသာင္း ခုနစ္ေထာင္ေက်ာ္ အတြက္ ဘတ္ဂ်က္ ေဒၚလာ ၃ ဒသမ ၇ ဘီလ်ံ ကုန္က်ခဲ့ပါတယ္။ လက္နက္ ကိုင္တစ္ေယာက္ကို လက္နက္ဖ်က္သိမ္းဖို႔ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ငါးေသာင္းေက်ာ္ ရွိေနတဲ့ သေဘာပါ။

ဖ်က္သိမ္းရမယ့္ လက္နက္ကိုင္အင္အား၊ ကုန္က်ရမယ့္ ကုန္က်စရိတ္ေတ ြခန္႔မွန္းႏုိင္ပါ တယ္။လက္နက္ ကိုင္ ျပႆနာ ေဆြးေႏြးပါ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးေဆြးေႏြးပဲြခရီးစဥ္ေရွ႕ကို ခ်ီတက္ ေနပါတယ္။

မၾကာခင္ တစ္ျပည္လံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ အပစ္ရပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးပဲြႀကီး ေပၚေပါက္ လာပါလိမ့္မယ္။ၿပီးရင္ အားလံုးပါ၀င္တဲ့ ေဆြးေႏြးပဲြ မူေဘာင္ ခ်မွတ္ေရး အစည္းအေ၀း ေတြ ေပၚေပါက္လာေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေျပလည္မႈရရင္ေတာ့ အားလံုးပါ၀င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြႀကီး မလဲြမေသြ ေပၚေပါက္လာ မွာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီ ေဆြးေႏြးပဲြမွာ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ ကိစၥတင္မက ေစာေစာက တင္ျပခဲ့တဲ့ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြရဲ႕ ျပႆနာကိုပါ ထည့္သြင္းေဆြးေႏြးဖို႔ သင့္ပါေၾကာင္း တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။

 စည္သူေအာင္ျမင့္  - ျမန္မာတုိင္း(မ္)

Read More

တရားတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးကုိ မအုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ရျခင္း အေၾကာင္းမ်ား။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ျပည္တြင္း စစ္ ျပႆနာကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးေတာယူဆ ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္၊ ဗမာေခါင္း ေဆာင္မ်ား စုိးမုိးထားတဲ့ ဗဟုိအစုိးရ နဲ႔ ဗမာမဟုတ္တဲ့ တုိင္းရင္းသား လူနည္းစု ျပည္နယ္မ်ားၾကား အာဏာ ခဲြေ၀ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကဆုိၾကတဲ့ အခါ၊ ျမန္မာျပည္ႀကီးကဲြသြားဖုိ႔ အေရးကုိ ေတြးပူတဲ့ အေၾကာင္း အေလးထားေျပာၾကတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။

ဗမာ၊ ဗမာ လုိ႔ ေျပာၾကတဲ့ အခါ ဗမာ သူငယ္ခ်င္းေတြက မႀကိဳက္တတ္ပါဘူး။ ဗမာ မဟုတ္ဘူး၊ စစ္တပ္ပါ၊ လုိ႔လဲ ဆုိတတ္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ ဗမာစစ္ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ဗမာႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္တုိင္းမွာ တူညီနဲ႔ ယူဆ ခ်က္ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာ ျပည္ႀကီးကုိ တရားနည္းလမ္းတက် အုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ မရႏုိင္ဘူး ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ယဥ္ေက်းတဲ့ ႏုိင္ငံေတြလုိ တရားနည္းလမ္းတက်၊ အရွက္တရား၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ေတြကုိ တန္ဖုိးထားၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ရင္၊ အဂၤလိပ္အစုိးရ လုိ လြတ္လပ္ေရးေတြ ေပးလုိက္ရေတာ့မယ္။ တကယ့္တကယ္ စားပဲြေပၚမွာ ကမာၻ႕လူထုေရွ႕ အားရ ပါးရ ႏုိင္ငံေရးစကား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျငင္းခုန္ၾက၊ ေျပာၾကစတမ္း ဆုိရင္ တုိင္းရင္းသား နယ္ေတြဟာ လြတ္လပ္ေရး မေပးလုိ႔ မရတဲ့ အေနအထား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါ အမွန္တရားပါ။ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ကယား၊ ခ်င္း နယ္ေျမေတြဟာ ဗမာဘုရင္မ်ား မပုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဗမာ ဘုရင္မ်ား က်ဆုံးသြားသည့္တုိင္ေအာင္ တုိင္းရင္းသား နယ္ေျမေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ အဂၤလိပ္ ေအာက္ မေရာက္ေသးပါ။ လြတ္လပ္ေရး ေပါင္းယူၾကတဲ့ သမုိင္းအမွန္ကုိေတာင္ လိမ္ထားဆဲ အျဖစ္ အပ်က္က သက္ေသျပ ေနပါတယ္။ ဥပမာ.. ပင္လုံညီလာခံ ကုိ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ ေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မထည့္ခဲ့ပါ။ ျမန္မာျပည္ သမုိင္းေက်ာင္းသားေတြ ဘဲြ႕သာ ရသြားတယ္၊ ပင္လုံစာခ်ဳပ္အေၾကာင္း တခါမွ မျမင္ဘူးပါ။ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္ေခတ္မွာေတာင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပုိင္ ကခ်င္ဒူ၀ါမ်ား ကုိယ္ပုိင္ နယ္စားမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ နယ္ေျမေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကုိယ္ဖန္တီးေရး ဆုိတာ အနည္းဆုံး အခြင့္အေရး ကုိ ေတာင္းဆုိ ေနျခင္း ျဖစ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ ႏုိင္ငံ ကုိယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တည္ေထာင္ခြင့္ ရွိတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္တယ္။

ဒီေတာ့... ဒီလုိ အေျခအေန ေရာက္မလာေအာင္ အရွက္တရား၊ လူ႕အခြင့္အေရး၊ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာေတြကုိ ေနာက္ခ်ိတ္၊ ေဘးဖယ္ၿပီး လူမ်ားစုက ဖင္ပိတ္ျငင္းၿပီး အႏုိင္က်င့္လုိ႔ရတဲ့ နည္းဥပေဒ ေတြ မျဖစ္မေနလုိ အပ္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တပ္မေတာ္ အင္အားရွိမွ တုိင္းျပည္ အင္အားရွိမည္ ဆုိတဲ့ အဆုိအမိန္႔ ထြက္လာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းေတြပါ။

ဒီေနရာမွာ လုိအပ္ခ်က္အရ မျဖစ္မေန လုပ္ရမဲ့ အပုိင္းေတြမွာ

(၁) ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ ပိတ္ပင္ထားဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ရသြားရင္ သမုိင္း အမွန္ေတြ ေဖၚထုတ္လာမယ္။ ေခတ္သစ္တုိင္းရင္းသား လူငယ္ေတြ ကုိယ့္ ရပုိင္ခြင့္ ကုိယ္သိလာမယ္။ (စေကာ့တလန္ ကုိ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ထားလဲ ၿဗိတိန္လူမ်ဳိးေတြ လြတ္လပ္တဲ့ အေတြးအေခၚ ေအာက္မွာ မျဖစ္မေန လြတ္လပ္ေရး ေပးလာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။) ပညာေရး ညံ့ဖ်င္းမႈရဲ႕ ရလတ္ကေတာ့ ဖစ္ဘြတ္ေပၚမွာ ဗမာလူငယ္အခ်ိဳ႕ ဆြတ္ျငင္းတတ္ၾကတာက ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ျမန္မာျပည္ ထဲကအစိတ္ အပုိင္းပါ၊ ကခ်င္ေတြကုိ မေပးႏုိင္ပါဘူး။ ဆုိၿပီး ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ ပုိင္တယ္၊ လုိ႔ပဲ ေျပာတတ္ရုံမွ တပါး တျခား ဘယ္လုိ က်ဳိးေၾကာင္း ဆက္စပ္ ဗဟုသုတ မွ မရွိပါ။ ပညာတတ္အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႏႈတ္စိတ္ ေနေပးတတ္ပါတယ္။ မွန္ မမွန္မျငင္းေတာ့ပါ။

(၂) အခ်ိန္မေရြး အာဏာသိမ္း ဗုိလ္က် အုပ္စုိးလုိ႔ ရမည့္ စစ္တပ္ လုိအပ္လာတယ္။ စစ္တပ္ဟာ ခၽြမ္းခ်က္အေနနဲ႔ ဥပေဒ အထက္မွာ ရွိကုိ ရွိရမယ္၊ ဆုိတဲ့ သေဘာတရား ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားမယ္။

(၃) ဗဟုိခ်ဳပ္ကုိင္မႈစနစ္ လုိအပ္လာတယ္။ အက်ဳိးဆက္ အေနနဲ႔ လယ္သိမ္း၊ ေျမသိမ္းမႈေတြဟာ ထာ၀ရ တည္ေနမွာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးဆက္ ကေတာ့ ထာ၀ရ ဆင္းရဲျခင္းပါ။ တရားသေဘာ နဲ႔ ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ တဏွာ မခၽြတ္ႏုိင္တဲ့ ဒုကၡ ပါ။ 

Read More

ကခ်င္ ျပည္နယ္မွ မ်က္ႏွာေျပာင္ ေျမလွန္ စစ္ဆင္ေရး အေၾကာင္း

အစိုးရ၏ စစ္ဆင္ေရးမ်ား အေၾကာင္းကို ေလ့လာ ရာတြင္ ကန္႔သတ္ စစ္ဆင္ေရး၊ ျဖတ္ေလးျဖတ္ စစ္ဆင္ ေရး၊ ေျမလွန္ စနစ္ စစ္ဆင္ေရးႏွင့္ အလုံးစံု ဖ်က္သိမ္းေရး ဟူသည့္ စစ္ဆင္ေရး အမ်ဳိး အစား မ်ားကို ေတြ႔ရ ပါသည္။

စစ္ဆင္ေရး သမိုင္းေၾကာင္း မ်ားကို ေလ့လာ ရာတြင္လည္း ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ဗကပ) အား စစ္ ဆင္ျခင္း၊ ကရင္ အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုးအား စစ္ဆင္ ျခင္းႏွင့္ ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔အား စစ္ဆင္ျခင္း ဟူ၍ ႏွစ္ႏွင့္ ခ်ီေသာ စစ္ဆင္ေရး စီမံကိန္း မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ေဒသ တခ်ဳိ႔မွ  ကန္႔သတ္ႏွင့္ ျဖတ္ ေလးျဖတ္ စစ္ဆင္ေရး မ်ဳိးမ်ားကို ေတြ႔ရ ပါသည္။

ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီသည္ စစ္အစိုးရ၏ အဓိက ရန္သူဟု သတ္မွတ္ ထားပါသည္။ ဗမာျပည္ ကြန္ ျမဴနစ္ ပါတီကို ႏိုင္ငံေရး အရ လည္းေကာင္း စစ္ေရး အရ လည္းေကာင္း ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) နီးပါး ျပင္းထန္စြာ စစ္ဆင္ ခဲ့ပါသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီကို ကရင္ အမ်ဳိးသား အစည္း အရံုး အဖြဲ႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ ပါတီ မ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရန္တိုက္ျပီး ေနာက္ ဆံုးတြင္ ဗကပ တပ္ဖြဲ႔၌ ရွိေသာ   "၀" လူမ်ိဳးေရး မ်ားအား ေသြးခြဲ မွဳျဖင့္ ကြဲထြက္ ေစျခင္း အားျဖင့္ ဗမာ ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ၏ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္လည္း နိဂံုး ခ်ဳပ္ေစခဲ့ ပါသည္။

"၀" ျပည္ ေသြးစည္း ညီညြတ္ေရး အဖြဲ႔ (UWSA) ကိုလည္း ၄င္းတို႔ လိုလားသည့္ "၀" ျပည္နယ္ ေပးမည္ဟု မတင္မက် မက္လံုးျဖင့္ (၁၉၈၉) ခုႏွစ္တြင္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲျပီး ႏွစ္သိမ့္ ထားႏိုင္ ခဲ့ပါသည္။ ဤအခ်ိန္မွ စ၍ UWSA လည္း ယေန႔ အထိ အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔ မ်ားႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡ ေလွ်ာ့ပါး ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔သည္ ဗကပ အား အဓိက ရန္သူ အေနျဖင့္ ရင္ဆိုင္ ေနရ ခ်ိန္တြင္ ဒုတိယ အင္အား ႀကီးလာေသာ ကရင္ အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုး KNU အား စစ္ဆင္ရန္ ျပင္ဆင္ လာခဲ့ပါသည္။

ထို႔အတူ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီကို အဓိကထား ေခ်မွဳန္း ေနခ်ိန္တြင္ အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔ မ်ားသည္ ကရင္ အမ်ိဳးသား အစည္း အရံုး KNU လို အဖြဲ႔မ်ဳိးအား နယ္ေျမ ထိမ္းသိမ္းေရး အေနျဖင့္ ကန္႔သတ္ စစ္ဆင္ေရး မ်ဳိးသာ ဆင္ ႏႊဲ လာခဲ့ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ (၁၉၈၉) ခုႏွစ္တြင္ အစိုးရ တပ္မ်ားသည္ ဗကပ အား အာဏာ သိမ္းလိုက္ေသာ "၀" ျပည္ ေသြးစည္း ညီညြတ္ေရး အဖြဲ႔အား အပစ္အခတ္ ရပ္စဲ ႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္ အစိုးရ တပ္မ်ား၏ စစ္ဆင္ေရး ျပင္ဆင္မွဳ မ်ားသည္ ကရင္ အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုး ဖက္သို႔ ဦးလွည့္ လာႏိုင္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤကဲ့သို႔ မ်က္ႏွာမူ လာသည့္ အတြက္ (၁၉၉၄) ခုႏွစ္တြင္ KNU အား ျဖတ္ေလးျဖတ္ စစ္ဆင္ေရးျဖင့္ စတင္ ခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုး ေျမလွန္ စစ္ဆင္ေရးျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း ေသြးခြဲၿပီး အဆံုးသတ္ ခဲ့ေလသည္။ ဤ သို႔ေၾကာင့္ တိုးတက္ေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ ကရင္ အမ်ုိဳးသား တပ္မေတာ္ (DKBA) ေပၚလာ ခဲ့ပါသည္။ အစိုးရ သည္ KNU အား အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာ ကြဲထြက္ သြားေစရန္ ႀကံေဆာင္ ေအာင္ျမင္ ခဲ့ေလသည္။ ထို႔အျပင္ အစိုးရ တပ္ဖြဲ ႔စစ္ဆင္ေရး မ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္ စစ္ဆင္ေရး အခ်ိန္တြင္ လူထုအား လူ႔အခြင့္ အေရး ခ်ဳိးေဖါက္မွဳ စနစ္ျဖင့္ တမ်ဳိး၊ တိုက္ပြဲမ်ား ဖန္တီး မွဳျဖင့္ တဖံု ေနရပ္ စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပး ေစရန္ ကရင္ လူထုအား ေမာင္းထုတ္ ခဲ့မွဳေၾကာင့္ ယေန႔ အထိ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ အျဖစ္ ထိုင္းႏိုင္ငံ နယ္စပ္တြင္ ေတြ႔ျမင္ ေနရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔အျပင္ မိုင္းကြင္းမ်ား က်န္ေန ခဲ့ျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္း ေသြးကြဲၿပီး ကရင္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း ေျမာက္ ျမားစြာ ျဖစ္ေပၚ ေနျခင္းျဖင့္ အင္အား ခ်ိနဲ႔ကာ အစိုးရ ႏိုင္ငံေရး ကစားကြက္ ထဲမွ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိး ျဖစ္လာ ခဲ့သည္ဟု ရွဳျမင္ ေနၾက ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး KNU လည္း UWSA ႏွင့္ မျခား ျဖစ္လာ ခဲ့ရ ပါေၾကာင္း ေလ့ လာသူ မ်ားက ဆန္းစစ္ ၾကပါသည္။

ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ အေပၚ တိုက္ခိုက္ လာျခင္း

အစိုးရ တပ္မ်ားသည္ ဒုတိယ အင္အားႀကီး ျဖစ္လာေသာ KNU အား ေခ်မွဳန္း ေနခ်ိန္ (၁၉၉၄) ခုႏွစ္တြင္ အျခား လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ မ်ားႏွင့္ ေသြးကြဲ ေစရန္လည္း အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲ ခဲ့ ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က အပစ္ရပ္ သြားေသာ လူမ်ဳိးစု အဖြဲ႔ မ်ားသည္ KNU ႏွင့္ အတူ (မဒတ) တပ္ေပါင္းစု ၀င္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ KNU သည္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို လက္မခံဘဲ တဖြဲ႔တည္း ခံတိုက္ ေလသည္။ ဤသို႔ေၾကာင့္ အထီးက်န္ သြားေသာ KNU အာ ေျမလွန္ စနစ္ျဖင့္ စစ္ဆင္ရန္ အခြင့္ သာသျဖင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေခ်မွဳန္း ခံခဲ့ ရပါသည္။

အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲၿပီး အစိုးရ က်င္းပေသာ (၂၀၀၃) အမ်ဳိးသား ညီလာခံကို တက္ေရာက္ ခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ မ်ားသည္ ၄င္းတို႔ တင္ျပေသာ အခ်က္ မ်ားကို အစိုးရ ဖက္က လက္မခံ သျဖင့္ စိတ္ဓါတ္ က်ရာက အဆင္မေျပ ျဖစ္လာ ခဲ့ပါသည္။ အစိုးရသည္ ၄င္းတို႔၏ လမ္းစဥ္ အတိုင္း အမ်ဳိးသား ညီလာခံ က်င္းပၿပီး၊ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေရးဆြဲ အတည္ျပဳကာ (၂၀၁၀) ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပ ေလေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ အစိုးရသည္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ေပးထားေသာ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ မ်ားကိုလည္း နယ္ျခား ေစာင့္တပ္၊ ေဒသခံ ျပည္သူ႔ စစ္မ်ား ဖြဲ႔စည္း ၾကရန္ အမိန္႔ေပး ေလေတာ့သည္။ လက္မခံေသာ အဖြဲ႔မ်ားမွ ျပန္လည္ ေတာခို သြားခဲ့ၾက ပါသည္။

ဤအထဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလာဒ္ႏွင့္ ႀကိဳတင္မဲျဖင့္ အႏိုင္ယူပံုအား မေၾကနပ္ ရာက (DKBA) သည္၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ လတြင္ စတင္ တိုက္ခိုက္ ခဲ့ပါသည္။ DKBA အား ကန္႔သတ္ စစ္ဆင္ ေရးျဖင့္ ေမွ်ာထားၿပီး ထိမ္းထား ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအခ်ိန္တြင္ ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔သည္ တတိယ အင္အား အေကာင္းဆံုး အဖြဲ႔ အစည္း ျဖစ္လာ ေပသည္။ လက္နက္ အင္အား၊ လူအင္အား၊ နည္းပညာ အင္အားမ်ား ေတာင့္တင္း လာၿပီး နယ္ေျမ စိုးမိုး ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။

ဤသို႔ႏွင့္ အစိုးရသည္ KIO အား တိုက္ခိုက္ရန္ စစ္ေရး ျပင္ဆင္ၿပီး၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လတြင္ KIA တပ္မဟာ (၃) အား အစိုးရ နယ္ျခား ေစာင့္တပ္ အစီအစဥ္ကို လက္မခံ သျဖင့္ စတင္ တိုက္ခိုက္ လာခဲ့ ပါသည္။ ဤစစ္ဆင္ေရးသည္ အစ ပထမတြင္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း၏ အစီစဥ္ျဖင့္ ကန္႔သတ္ စစ္ဆင္ေရးႏွင့္ တိုက္ခိုက္ ခဲ့ပါသည္။ (၆) လမွ် ၾကာလာေသာ အခါ တိုင္း စစ္ဆင္ေရးျဖင့္ မလံုေလာက္ ေတာ့ေပ။ ဤအခ်ိန္တြင္ အစိုးရသည္ ပစ္မွတ္ကို ခ်ဳပ္လိုက္သည့္ သေဘာျဖင့္ (KNU) ခံခဲ့ရေသာ အရင္ ႏိုင္ငံေရး နည္းလမ္း အတိုင္း ထပ္မံ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲရန္ ေၾကညာ ခဲ့ျပန္ ပါသည္။

ဤအခ်ိန္တြင္ KIA ႏွင့္ ရွမ္းျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွ ပေလာင္ တပ္ဖြဲ႔ တို႔သာ အပစ္ မရပ္ ေသးဘဲ က်န္ေန ခဲ့ျပန္ ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ ျဖစ္လာ ေစရန္ တမင္ ဖန္တီး ထားဟန္ ရွိပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ KIA နယ္ေျမ ထဲသို႔ ျဖတ္ေလးျဖတ္ စစ္ဆင္ေရး တပ္မ အေျမာက္ အျမားကို ေစလႊတ္ၿပီးမွ အပစ္ရပ္ ခိုင္းသည့္ ပံုစံ မ်ဳိးေၾကာင့္  KIO သည္ အစိုးရ၏ ေစတနာကို နားလည္ ခဲ့ဟန္ တူပါသည္။

ဤသို႔ေၾကာင့္ အစိုးရ၏ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးသည္ တိုင္းရင္းသား တို႔၏ ႏိုင္ငံေရး ျပသနာကို ေျဖရွင္း ေပးသည့္ သေဘာ မဟုတ္ေၾကာင္း ထင္ရွား လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ KIA သည္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးထက္ ႏိုင္ငံေရး ကိုသာ ေဆြးေႏြး လိုေၾကာင္း သေဘာထား လာခဲ့ ေပသည္။

အလားတူ အစိုးရ ကလည္း ျဖတ္ေလးျဖတ္ စစ္ဆင္ေရးမွ ေျမလွန္ စစ္ဆင္ေရး၊ ေနာက္ဆံုး အေထြေထြ စစ္ဆင္ေရး အထိ တိုက္ခိုက္ လာခဲ့ ပါသည္။ စစ္ဆင္ေရး တပ္မ်ား ကိုလည္း တိုင္းအဆင့္၊ ကစထ အဆင့္ မွသည္ ကကၾကည္း အဆင့္ ကြပ္ကဲမွဳ အထူး စစ္ဆင္ေရး အထိ ျဖစ္လာ ခဲ့ပါသည္။  KIA ကလည္း တိုင္းရင္းသား အေရးကို ႏိုင္ငံေရး အရ ေျဖရွင္း ေပးရန္ ေတာင္းဆို ေနၿပီး အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔ မ်ား၏ စစ္ဆင္ေရး အဆင့္ဆင့္ကို တုန္႔ျပန္ ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။

အစိုးရ တပ္မ်ားသည္ ၾကည္းတပ္၊ အေျမာက္တပ္ႏွင့္ ပူးေပါင္း စစ္ဆင္ ေနေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ ေတာ့သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ေလေၾကာင္း ကိုပါ အရွက္ႏွင့္ ကန္႔သတ္ စစ္ဆင္ေရး အေနႏွင့္ အသံုးျပဳ ခဲ့ရ ေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံေရး အရ တဖက္တြင္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြး ေနေသာ္လည္း စစ္ေရးကို အထူး စီမံခ်က္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။   

KIO အား ဆက္လက္ တိုက္ခိုက္ ေနမည္

အစိုးရသည္ ဗကပ ကို တိုက္ခိုက္ ရာတြင္ အႏိုင္ ရရွိ ခဲ့သည့္ အျပင္ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ UWSA ကိုလည္း အိပ္ေမြ႔ခ် နိုင္ခဲ့ သည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အလားတူ KNU အား အႏိုင္ တိုက္ရာ တြင္လည္း အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာ ကြဲထြက္ ေစၿပီး အင္အား ခ်ိနဲ႔ သြားသည့္ အျပင္ အခ်င္းခ်င္း ျပသနာျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး အိပ္ေမြ႔ခ် ထားႏိုင္ ခဲ့သည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္သည္။ အလားတူ တပ္ေပါင္းစု အားကို မကိုးဘဲ မိမိ တဖြဲ႔တည္း ရပ္တည္ လာခဲ့သည့္ ရွမ္းျပည္ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး ေကာင္စီ (RCSS) သည္  လည္း တိုင္းရင္းသား ႏိုင္ငံေရး အားမရွိ လွသျဖင့္ UWSA ႏွင့္ အစိုးရ တပ္ဖြဲ႔ၾကား ျပသနာ မ်ား၌ပင္ အိပ္ေမြ႔ အခ် ခံထား ရေၾကာင္း ယူဆ ႏိုင္ပါသည္။

ဤသို႔ေၾကာင့္ အစိုးရသည္ အိပ္ေမြ႔ မခ်ႏိုင္ ေသးေသာ KIO ကိုမူ ဆက္လက္ စစ္ဆင္ ေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အစိုးရ၏ တိုက္ခိုက္ မွဳမ်ားသည္ ရပ္တန္းက ရပ္ရန္ ကုလ သမဂၢမွ ေတာင္းဆို ေနသလို  အစိုးရ၏ စစ္ဆင္ေရး အၾကံအစည္ ႏွင့္ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ  ဒုကၡသည္ မ်ားအတြက္ ကိုလည္း အေမရိကန္မွ ကူညီ ဦးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိိဳ႔ အေျခစိုက္ အေမရိကန္ သံရံုးက ထုတ္ျပန္ ေၾကညာ ထားပါသည္။

ေနျပည္ေတာ္ ကက ၾကည္းမွ တိုက္ရိုက္ ကြပ္ကဲ ေနေသာ KIA တပ္မဟာ (၃) ၊ တပ္ရင္း (၁၂) စစ္ဆင္ ေရးသည္ KIA တို႔၏ ၀ိုင္းပတ္ ေခ်မွဳန္း ျခင္းကို ခံခဲ့ ရသလို ပိတ္မိ ေနေသာ နည္းဗ်ဴဟာ အဆင့္ စစ္ေၾကာင္း တပ္ဖြဲ႔ မ်ားအတြက္  လမ္းေၾကာင္း ဖြင့္ေပး ပါရန္ KIA အား ကကၾကည္း ကိုယ္စား ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္က ေတာင္းဆို ခဲ့ရ ပါသည္။  ေတာင္းဆို သည့္အတိုင္းပင္ KIA တပ္မ်ားက ရိုးသားစြာ လမ္းေၾကာင္း ဖြင့္ေပး ခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကက ၾကည္းသည္ လမ္းေၾကာင္း ဖြင့္ေပးေသာ တပ္မ်ားမွ လူနာ မ်ားကို သယ္ထုတ္ၿပီး လူသူ လက္နက္ ရိကၡာ အင္အားမ်ား ျဖည့္တင္းကာ ျပန္လည္ စစ္ဆင္ ခဲ့ျပန္ ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ မေက် မနပ္ စစ္ဆင္မွဳေၾကာင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္ မံစီ ၿမိဳ႔နယ္မွ ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာ လူထုမ်ား ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာၿပီး ထြက္ေျပး ေနရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ ကခ်င္ ျပည္သူ မ်ားမူ အစိုးရ၏ ႏွစ္ႏွစ္တာ ေျမလွန္ စစ္ဆင္ေရးေၾကာင့္  သိန္းႏွင့္ ခ်ီၿပီး ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာကာ ဒုကၡသည္ ဘ၀ က်ေရာက္ ေနခဲ့ ရပါသည္။ ဤသည္ အစိုးရ ျဖစ္ေစ ခ်င္ေသာ  စစ္ဆင္ေရး ရလာဒ္ပင္ ျဖစ္သည္။ အလားတူ KNU စစ္ဆင္ေရး တြင္လည္း ကရင္ ျပည္သူမ်ား သိန္းႏွင့္ ခ်ီၿပီး ေနရပ္ စြန္႔ခြာ ေစၿပီး ဒုကၡ ေရာက္ေစ ခဲ့သည္။

ဤကဲ့သို႔ေသာ စစ္ဆင္ေရး နည္းျဖင့္ ျပည္သူမ်ား ဒုကၡသည္ ဘ၀ မေရာက္ ေစခ်င္လွ်င္ အစိုးရ အိပ္ေမြ႔ ခ်သလို ေနပါ ဆိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား  KNU ကိုေရာ KIA ကိုပါ ပညာေပး ေနသလား ထင္ရ ႏိုင္ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ အစိုးရမွ KIO အား ႏွစ္ႏွစ္ ခြဲခန္႔ အဆက္မျပတ္ စစ္ဆင္ လာသည့္တိုင္ ယေန႔ အထိ KIA အား အိပ္ေမြ႔ မခ်ႏိုင္ ေသးသည္ကို ျပသရာ ေရာက္ပါသည္။  KIA ၏ စစ္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အရ ျပတ္သားစြာ ရပ္တည္ ႏိုင္မွဳေၾကာင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္ ပထမ ဆံုးေသာ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ကြန္ဖရင့္ ႀကီးကို ၄င္းတို႔၏ ဌာနခ်ဳပ္ ျဖစ္သည့္ လိုင္ဇာ ၿမိဳ႔တြင္ သမိုင္း၀င္ က်င္းပ ႏိုင္ခဲ့သည့္ အျပင္ အစိုးရ၏ ႏိုင္ငံေရး လွည့္ကြက္ ကိုလည္း ေရွာင္ရွား ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။

မ်က္ႏွာသည္ လူတို႔၏ စိတ္ေန စိတ္ထားကို ေဖၚျပ ႏိုင္ပါသည္။ ဤသည္ကို ၾကည့္ျခင္း အားျဖင့္ ၿပီးခဲ့ေသာ ႏို၀င္ဘာ (၄) ရက္ေန႔က က်င္းပသည့္ ျမစ္ႀကီးနား ၿမိဳ႔မွ တျပည္လံုး အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ ထိုးပြဲ အတြက္ ညွိႏွဳိင္း ပြဲမွ တက္ေရာက္ လာေသာ အစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္ မ်ား၏ မ်က္ႏွာ ေပါက္သည္ မ ေၾကနပ္မွဳ မ်ားစြာႏွင့္ ေဒါသ ေပါက္ကြဲ ေနပံု ေပါက္ ေနေၾကာင္း သိသာ ႏိုင္ပါသည္။

ဤသို႔ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား အေရး အတြက္ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရ တို႔သည္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကို တကယ္ တည္ ေဆာက္ ေနေသာ အစိုးရ တရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ ပါ၏ ေလာဟု ယံုမွား သံသယ ၿဖစ္ေန ခဲ့ပါသည္။ (အဆိုးျမင္တာ ထက္ အမွန္ကို တင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ ပါသည္။ )

(ေဖာ္ျပပါ ေဆာင္းပါး၌ ပါ႐ွိသည့္ အေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ ေဆာင္းပါးရွင္၏ အာေဘာ္သာ ျဖစ္ပါသည္။)

ေရႊဟသၤာ 

Read More

စားဝတ္ေနေရးေၾကာင့္ အေမွာင္တြင္းထဲ ခုန္ဆင္းၾကရသူမ်ား

တာေမြပလာဇာမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ DJ ကလပ္ရဲ႕ အေရွ႕ကို ည ၁၂ နာရီ အေက်ာ္မွာ အငွားကား တစီးဆုိက္ လာၿပီး ကိုကိုေအာင္ တေယာက္ ကားေပၚက ဆင္းလာတယ္။ ကလပ္ရဲ႕ အေရွ႕မွာရွိေနတဲ့ အငွားကားေတြ ၾကားက ကိုအႀကီးေကာင္ကို ရွာရင္းနဲ႔ ေကာင္မေလးတေယာက္ ေခၚခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ကိုအႀကီးေကာင္ကို ေျပာလိုက္တယ္။

ေနာက္မၾကာဘူး၊ ကလပ္ထဲက အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ ေကာင္မေလးတေယာက္ အျပင္ ထြက္လာတယ္။

“အစ္ကို သူပဲ။ အားလံုး အဆင္ေျပတဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ မနက္မိုးလင္တဲ့အထိ ေနေပးလိမ့္မယ္။ ေၾကးက ေတာ့ အစ္ကိုတို႔ ဘာသာ စကားေျပာၾက။ က်ေနာ္တို႔က ၾကားထဲက ဘာမွ ျဖတ္စားလာဘ္စား မလုပ္ဘူး။ အစ္ကိုတို႔ အဆင္ေျပဖို႔ပဲ လိုတာ” လို႔ ကိုအႀကီးေကာင္က ကိုကိုေအာင္ကို ေျပာရင္း ေကာင္မေလးကိုလည္း “ဟဲ့ျခဴးျခဴး၊ အဆင္ေျပေအာင္ ေနေပးလိုက္ေနာ္။ သူက ေဖာက္သည္ အသစ္၊ ဒီကို တခါမွ လာဖူးတာ မဟုတ္ဘူး” လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ျခဴးျခဴးက ကိုကိုေအာင္ကို တည အတြက္ က်ပ္ ၂ ေသာင္းေပးရမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ဟိုတယ္ ဒါမွမဟုတ္ တည္းခိုခန္းကိုပဲ လိုက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ၿပီး ေနအိမ္ကို ေခၚမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လံုး၀ မလိုက္ႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။ အဲဒီေနာက္ကိုအႀကီးေကာင္ရဲ႕ အငွားယာဥ္နဲ႔ပဲ တာေမြၿမိဳ႕နယ္ထဲက ဟိုတယ္တခုကို သြားခဲ့ ၾကတယ္။

ျခဴးျခဴးဆိုတာက ေျမာက္ဥကၠလာပ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပး ၀င္းနားက ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေနတဲ့ သူပါ။ သူ႔မွာ အိမ္ ေထာင္ရွိေပမယ့္ သူအခုလို လိင္အလုပ္သမ ဘ၀ ေရာက္ေနတာကို သူ႔ခင္ပြန္းက လံုး၀ မသိတဲ့အေၾကာင္း၊ သူက ဒီလုပ္ငန္းက ၀င္တဲ့ ၀င္ေငြကို ဧရာ၀တီတိုင္းမွာ ေနတဲ့ သူ႔မိဘေတြဆီ ပိုက္ဆံ ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

သူ ရန္ကုန္ကို စေရာက္ေတာ့ လိႈင္သာယာက အထည္ခ်ဳပ္ စက္႐ံုတရံုမွာ အလုပ္စလုပ္ခဲ့တာ ၈ လ ေက်ာ္ လာေတာ့ အဲဒီ စက္႐ံုက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆက္သြယ္နဲ႔ပဲ အႏွိပ္ခန္းတခုမွ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အႏွိပ္ခန္းလို႔သာ ဆိုတယ္၊ တကယ့္ တကယ္မွာေတာ့ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖ ေပးရတာပါပဲတဲ့။

“အႏွိပ္ခန္း မွာလည္း ၄ လေလာက္ ၾကာေတာ့ အထည္ခ်ဳပ္မွာ လုပ္တုန္း ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့သူက က်မ လုပ္ တာကို သိသြားၿပီး ဆက္မလုပ္ဖို႔နဲ႔ သူနဲ႔ယူဖို႔ ျဖစ္လာရာကေန အိမ္ေထာင္က် ျဖစ္တယ္။ သူက အခုထိ လိႈင္ သာယာမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းပဲ။ သူ ညဘက္ အလုပ္ဆင္းရတဲ့ အခ်ိန္က်မွ က်မက ဒီကလပ္ကို လာတာ။ သူ မသိေအာင္ေပါ့။ သူ႔အလုပ္နဲ႔က က်မတို႔ရြာက မိသားစုကို ဘယ္လိုလုပ္ ျပန္ ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္မွာလဲ” လို႔ ျခဴးျခဴးက ဆိုတယ္။

ဒီလို ကလပ္ေတြမွာ လုပ္ရတာက အဖမ္းအဆီးအတြက္ လံုၿခံဳေရး ေကာင္းတယ္၊ စီမံခ်က္ ရွိတယ္ဆိုရင္ ကလပ္က လံုး၀ကို မဖြင့္တာ၊ သူ႔အခ်ိတ္အဆက္နဲ႔ ႀကိဳတင္ သတင္းေပးထားေတာ့ ဒီကိုလာၾကရတဲ့ လိင္အ လုပ္သမေတြ အတြက္က လမ္းေဘးလိင္အလုပ္သမ ေတြထက္ ပိုလံုၿခံဳတယ္လို႔ သူက ဆက္ေျပာတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လိင္လုပ္ငန္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး တရား၀င္လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိတာေၾကာင့္ တရားမ၀င္ အႏွိပ္ခန္း ေတြ၊ အလွျပင္ ဆိုင္ေတြနဲ႔ ကလပ္ေတြ၊ လူစည္ကားရာ ေနရာေတြမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေပ်ာ္ပါးခ်င္တဲ့ သူတခ်ိဳ႕က ဖုန္းနဲ႔ေခၚလိုက္ရင္ ရတဲ့နည္းလမ္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။

“က်ေနာ္တို႔က အခု အေရာင္းျမႇင့္တင္ေရး လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတခ်ိဳ႕နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတာ။ က်ေနာ့္ဖုန္းကို ဆက္လိုက္ရင္ ေစ်းစကားေျပာၿပီး ဘယ္အရြယ္ေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ တကယ္လို႔ ေခၚခ်င္တယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ့္ တကၠစီနဲ႔ ဘယ္ဟိုတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ လာပို႔ေပးတယ္။ ပို႔ေပးတာကို မႀကိဳက္ ေသးဘူးဆိုရင္ ကားခေတာ့ ျပန္ေပးခိုင္းတယ္။

ေနာက္တေယာက္ ထပ္ေခၚသြားတယ္။ က်ေနာ္က ေခါင္းေတြလိုေတာ့ ေကာင္မေလးေတြေပၚက ျပန္ျဖတ္ ယူတာမ်ိဳး မလုပ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ေလးေတြက က်ေနာ့္ကို အဆင္ေျပရင္ ေျပသလိုေတာ့ ေပးတာေတြရွိတယ္” လို႔ ေတာင္ဥကၠလာပ ၿမိဳ႕နယ္မွာ ေနထိုင္တဲ့ အငွားယာဥ္ေမာင္း ကိုကိုျမက ဧရာ၀တီကို ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လိင္အလုပ္သမ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ မပက္သက္ဘဲ ေနလို႔ မရတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ တာေမြလမ္းဆံု ေနရာမွာ လိုအပ္ရင္ အလွည့္က် အဖမ္းခံရတာမ်ိဳး အထိ ရွိေၾကာင္း တာေမြလမ္းဆံုမွာ လိင္အလုပ္သမ အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနသူ မဆင့္ဆင့္က ဆုိပါတယ္။

သူတို႔ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ နယ္ေျမမွာ ရဲေတြကို အပတ္စဥ္ လိုင္းေၾကးေပးေနရတဲ့အျပင္ တခါတခါ တာေမြ လမ္းဆံုမွာ လွည့္ကင္း လာေစာင့္တဲ့ ရဲေတြအတြက္ လက္ဖက္ရည္ ဖိုးလည္း ရွင္းေပးရတတ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလို လုပ္မွလည္း အဲဒီေနရာမွာ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္စားလို႔ရတဲ့အေၾကာင္း သိရပါတယ္။

“တခါက က်မကို ေဖာက္သည္ တေယာက္က တာေမြပလာဇာက တည္းခိုခန္းကို ေခၚသြားၿပီး အခန္းထဲ ေရာက္မွ သဘာ၀ မဟုတ္တဲ့ လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ိဳး လုပ္ခိုင္းတယ္။ က်မက မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုေတာ့ ရဲတိုင္ မယ္ေလး၊ ဘာေလးနဲ႔ လုပ္ၿပီး တာေမြလမ္းဆံုက ရဲေတြကို မင္းတို႔ ဒီဟာမေတြကို မဖမ္းဘူးလား၊ ဘာလား သြားလုပ္တယ္။ က်မတို႔က ရယ္ေတာင္ ရယ္ခ်င္ ေသးတယ္။ က်မတို႔ေနရာက လိင္အလုပ္သမေတြက ရဲေတြဆီမွာ ျပည့္တန္ဆာ အမႈအတြက္ အလွည့္က် အဖမ္းခံ ေပးေနရတာဆိုေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ဘူး” လို႔ မဆင့္ဆင့္က ဆုိတယ္။

အခုလို လိင္အလုပ္သမေတြအေပၚ အကာအကြယ္ ေပးမယ့္ ဥပေဒေတြ မရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ရဲေတြနဲ႔ မပတ္သက္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနရတာ၊ ရဲတဦးအတြက္ တလကို အမႈဘယ္ေလာက္ ရ ေအာင္ ရွာရမယ္ဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ေတြ ေၾကာင့္လည္း အခုလုိ အလြယ္တကူ ဖမ္းဆီးလို႔ရတဲ့ လိင္အလုပ္ သမေတြ အေပၚမွာ အသံုးခ်ေနတာ ျဖစ္တယ္လို႔ လိင္အလုပ္သမ ေတြကို ကူ ညီေစာင့္ေရွာက္ မႈျပဳလုပ္ ေနတဲ့ ေတာ္၀င္ခေရ ကြန္ရက္ ဥကၠ႒ ေဒၚႏွင္းႏွင္းယုက ဧရာ၀တီကို ေျပာပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ႏွစ္တိုင္း ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာလလို အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ လိင္အလုပ္သမေတြကို စီမံခ်က္နဲ႔ အမ်ား အျပား ဖမ္းဆီးတတ္ ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကလည္း လိင္အလုပ္သမေတြ အေပၚ ဥပေဒကို အ ေၾကာင္းျပၿပီး အႏိုင္က်င့္မႈေတြ ျပဳလုပ္တတ္ေလ့ ရွိေၾကာင္း သူက ဆက္ေျပာျပတယ္။

“တခ်ိဳ႕က ေဖာက္သည္ေတြလို ေခၚသြားၿပီးမွ နင္ ငါ့ကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပး၊ ပိုက္ဆံ တျပားမွ ေပးမွာမဟုတ္ဘူး၊ တခါတည္း အခ်ဳပ္ထဲ ဖမ္းထည့္လိုက္မွာ” ဆုိတဲ့ အႏိုင္က်င့္ ေစာ္ကားမႈေတြလည္း ရွိတယ္။ နယ္ဘက္မွာဆို ပိုဆိုးတယ္။ လိင္ ေပ်ာ္ပါးဖို႔ ေခၚသြားတာက တဦးတည္း၊ ေနရာေရာက္မွ လူ ၄၊ ၅ ဦးက ၀ိုင္း အႏိုင္က်င့္တာ။ လိင္အလုပ္သမ ေတြမွ အဲဒီလို မ်ိဳးဆို ဘယ္ကို သြားတိုင္ရမလဲ။ တိုင္တဲ့ အခါေတာင္ ကိုယ္က ျပန္အဖမ္းခံရမွာ။ သူတို႔ဘက္က ရပ္တည္ေပးဖို႔ ဘာမွမရွိဘူး” လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ ေနထိုင္တဲ့ အသက္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ လိင္အလုပ္သမ မခ်ိဳခ်ိဳကေတာ့ လိင္လုပ္ငန္းအေပၚ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ လုပ္ကိုင္ေနျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း လက္ရွိဘ၀ ရပ္တည္ေရးႏွင့္ မိသားစု အေရးမ်ားေၾကာင့္ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေၾကာင္း၊ တည္ဆဲ ဥပေဒမ်ားေၾကာင့္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ျခင္း မရွိ ေသာ္လည္း မိမိ အဆက္အသြယ္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေနျခင္းေၾကာင့္ အဆင္ေျပေၾကာင္း ဧရာ၀တီကို ေျပာ ပါတယ္။

အရင္က စားေသာက္ဆိုင္ ႀကီးႀကီးတခုမွာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ပိုက္ဆံရွိ လူတန္းစားေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ရွိခဲ့ တဲ့အတြက္ အခုလို ဖုန္းနဲ႔ ေခၚလုိက္တာနဲ႔ လိုက္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္အထိ လုပ္ကိုင္ႏိုင္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္ တလကို ၀င္ေငြ ၁၀ သိန္းနီးပါးေလာက္ ရရွိေၾကာင္း သူက ဆုိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံ နည္းနည္းပဲရတဲ့ အျပင္ က်န္းမားေရး ႐ႈေထာင့္က ကာကြယ္မႈလည္း အားနည္းေနတဲ့ လိင္လုပ္သမ ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနပါေသးတယ္။

အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ အရြယ္ေရာက္မွ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းခြင္ကို ၀င္လာခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားစုက ေငြေၾကး ရတာလည္း နည္းသလို အမ်ားအားျဖင့္ ေသာက္စား မူးယစ္ထားတဲ့ သူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံမႈ ပိုမ်ားရတဲ့အေၾကာင္း ေတာင္ဒဂံု ၿမိဳ႕နယ္မွာ ေနတဲ့ ေဒၚေအးက ေျပာျပတယ္။

“မူးလာတဲ့သူ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကြန္ဒံုးမသံုးဘူး။ ကိုယ္က ေၾကာက္ေပမယ့္ အဆင္ေျပေအာင္ ေနလိုက္တာပဲ။ ေရာဂါျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေတာ့၊ မတက္ႏိုင္ဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆို ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ိဳး ကိုေတာင္ လုပ္ၾကတယ္။ ဘယ္တက္ႏိုင္မလဲ။ ကိုယ့္ အသက္အရြယ္နဲ႔က ပိုက္ဆံ ေပးႏိုင္တဲ့သူေတြ ဘယ္လိုလုပ္ ေခၚမ လဲ” လို႔ သူက ဆိုတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းနဲ႔ ပက္သက္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ကလို အိမ္ေတြမွာ လုပ္ကိုင္ ၾကတာမ်ိဳး မရွိေတာ့ေပမယ့္၊ အႏွိပ္ခန္းလို႔ အမည္တြင္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေနမႈက မ်ားျပား လာခဲ့ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ အႏွိပ္ခန္းေတြက အႏွိပ္ သီးသန္႔သာ လုပ္ၾကေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး သက္သက္သာ လုပ္ကိုင္ေနၾက တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္တဲ့ အႏွိပ္ခန္းေတြက မၾကာခဏ ေနရာေျပာင္းၿပီး လုပ္ငန္းကို အဖမ္း မခံရေအာင္ ေရွာင္တိမ္းလာတာ ေတြ႕ရတယ္လို႔ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ေနတဲ့ အႏွိပ္ခန္းကို သြားဖူးတဲ့ ကိုေနာင္က ဧရာ၀တီကို ေျပာျပတယ္။

“အခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ေကာင္မေလးက ေနမွာလား၊ ႏွိပ္ေတာ့ မႏွိပ္တတ္ဘူးေနာ္လို႔ ေျပာတယ္။ တခါေန ရင္ က်ပ္ ၈ ေထာင္နဲ႔ ၁ ေသာင္းေလာက္ ေတာင္းတတ္တယ္။ တနာရီ ဆက္ရွင္ေၾကးနဲ႔ဆို တခါသြားရင္ က်ပ္ ၁ ေသာင္းခြဲေလာက္ ကုန္တယ္။ အဲဒါေတာင္ တေခါက္ပဲ လိင္ဆက္ဆံလုိ႔ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီက ေကာင္မေလးေတြက ကြန္ဒံုးမပါဘဲနဲ႔ လံုး၀မေနဘူး” လို႔ သူက ဆိုတယ္။

အႏွိပ္ခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူ တခ်ိဳ႕နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္း ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ စက္မႈဇုန္ စက္႐ံု အလုပ္႐ံု ေတြမွာ လစာ မေလာက္ငွတဲ့ အတြက္ အခုလို အႏွိပ္ခန္းကို ေျပာင္းေရႊ႕ လုပ္ကိုင္ၾကရင္း ေနာက္ဆံုး လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းခြင္ကို ေရာက္ရွိလာတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ အခုလို လုပ္ကိုင္ေနၾကတာကို နယ္ဘက္ ေဒသေတြက မိသားစုေတြက မသိၾကေၾကာင္း ေျပာဆို ၾကပါတယ္။

ဧရာဝတီက ေမးျမန္းခဲ့သမွ် အႏွိပ္ခန္း လုပ္ကိုင္ ေနၾကသူေတြဟာ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးလုပ္ငန္းက ရရွိတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို မိသားစုဆီ ျပန္ေထာက္ပံ့ ေပးရတာေၾကာင့္ ဒီလုပ္ငန္းကို မစြန္႔ခြာႏိုင္ၾကသူေတြ ရွိသလို၊ အနည္းစုကေတာ့ အခုလို ေပါေပါမ်ားမ်ား သံုးစြဲ ႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒီလုပ္ငန္းက စြန္႔ခြာလိုျခင္း မရွိတာလို႔ သိရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပံုမွန္က်န္းမားေရး စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ေလ့မရွိၾကသလို၊ အႏွိပ္ခန္း တခုမွာလည္း အခ်ိန္ၾကာၾကာ လုပ္ေလ့မရွိဘူးလို႔ တာေမြၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းက အႏွိပ္ခန္းတခုမွာ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ မဆူဆန္က ေျပာျပပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး တရား၀င္လိုင္စင္နဲ႔ ခြင့္ျပဳသင့္ မျပဳသင့္ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြးေႏြးဖို႔ တင္ျပခဲ့ေပမယ့္ ေဆြးေႏြးခြင့္ေတာင္ မရခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလို တရား၀င္ ရပ္တည္ခြင့္ မရွိတာေၾကာင့္ဘဲ လိင္အလုပ္သမေတြဟာ ဥပေဒရဲ႕ အကာအကြယ္ကို မရဘဲ ေနရာစံုမွာ ဖိႏွိပ္မႈနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ေနရသလို၊ ေရာဂါ ကူးစက္ ျပန္႔ပြားမႈနဲ႔ အမႈအခင္း မ်ားစြာလည္း ျဖစ္ေပၚေနခဲ့ ရပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသား အသက္ ၁၅ ႏွစ္ကေန ၄၉ ႏွစ္အၾကား အမ်ိဳးသမီးေတြထဲက ၀. ၄၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အခေၾကးေငြကို တိုက္႐ိုက္ယူၿပီး လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ လိင္အလုပ္သမေတြအျဖစ္ ရွိေနၿပီး ခန္႔မွန္းေျခ ၄ ေသာင္းကေန ၈ ေသာင္း အၾကား အေရအတြက္ရွိတယ္လို႔ ကုလသမဂၢနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရတို႔ ပူးေပါင္း ေကာက္ခံထားတဲ့ ခန္႔မွန္းေျခ စာရင္းေတြက ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို ေငြေၾကးတိုက္႐ိုက္ယူတဲ့ လိင္အလုပ္သမေတြထဲမွာ ေကတီဗီ၊ အႏွိပ္ခန္း၊ အလွျပင္ဆိုင္၊ တယ္လီဖုန္း အဆက္အသြယ္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကသူေတြ ပါ၀င္ႏိုင္ဖြယ္ မရွိေသးဘူးလို႔လည္း သိရပါတယ္။

အႏွိပ္ခန္းလို ေနရာေတြမွာ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ သူေတြဟာ သူတုိ႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္အားငယ္မႈေတြ ရွိေနတတ္တာ၊ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ေတြရဲ႕ စီမံမႈေတြေၾကာင့္ မိမိရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကို လုပ္လို႔မရတဲ့ အေနအထားေတြ ရွိေနတာ ေတြ႕ရတယ္လို႔ ေတာ္၀င္ခေရ ကြန္ရက္ ဥကၠ႒ ေဒၚႏွင္းႏွင္းယုက ေျပာပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ အႏွိပ္ခန္းက လိင္အလုပ္သမ ေတြဟာ အႏွိပ္ခန္းတခုကေန ေနာက္တခုကို ေျပာင္းလုပ္မွ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈေတြ ျပဳလုပ္ရတာ မ်ိဳးေၾကာင့္ အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြကို ကူညီေပးဖုိ႔၊ ပညာေပးဖို႔ေတြ မ်ားစြာ လိုအပ္တယ္လို႔ သူက ဆက္ေျပာတယ္။

“ဆိုင္မန္ေနဂ်ာေတြ၊ ပိုင္ရွင္ေတြက စည္းကမ္းခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္ၿပီး ဒီဆိုင္က အႏွိပ္သီးသန္႔ပဲ လုပ္သလိုလို စီမံထား တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိုလာတဲ့သူတိုင္းက လိင္ေပ်ာ္ပါးဖို႔ ဆိုတာ သူတို႔သိေနၾကတာပဲ။ အလုပ္သမေတြပဲ ခံရတာ။ အျပင္ေတြ မွာထက္ ပိုလံုၿခံဳလို႔ ဒီမွာ စီးပြားလာရွာတာ ဆိုေတာ့ ဒီလိုေနရာေတြကို မစြန္႔ခြာႏိုင္ၾကဘူး” လုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။

လိင္အလုပ္သမ ေတြဟာ အမ်ားေသာအားျဖင့္ မိသားစုေတြကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ျပဳေနရတဲ့သူေတြ အမ်ားစုျဖစ္တာကို ေတြ႕ရ သလို တာ၀န္ယူခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ အနစ္နာခံခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ အမ်ားစု ရွိၾကတယ္လုိ႔ သူက ဆက္ေျပာတယ္။

ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေနတာကို သိသြားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူအေပၚ ပတ္၀န္းက်င္က ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံၾကမွာကို စိုးရိမ္ေနၾကရတဲ့ အတြက္ လိင္အလုပ္သမေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္ စိတ္ဓာတ္ထဲမွာပါ စိတ္ေ၀ဒနာ ျဖစ္ေနတာ မ်ိဳးေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

“တကယ္ေတာ့ လိင္အလုပ္သမေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မိသားစုေတြကို တာ၀န္ယူခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ နစ္မြန္း ရင္ နစ္မြန္းပါေစ ဆိုၿပီး သူတို႔က စြန္႔လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ သူတေယာက္ တည္းပဲ အနာခံလိုက္မယ္၊ သူ႔မိသားစုေတြ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနႏိုင္ရင္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီဘ၀ထဲမွာပဲ လည္ေနေတာ့တာပဲ” လို႔ ေဒၚႏွင္းႏွင္းယုက ေျပာပါတယ္။

ဧရာဝတီ

Read More

တစ္ႏုိင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးမွသည္ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးသို႔

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္နက္ကို္င္ထားခဲ့သည္ လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း ၁၃ ဖြဲ႕မွ ကိုယ္စားလွယ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ေသာ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ လိုင္ဇာၿမိဳ႕ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ထိပ္သိီးေဆြးေႏြးပဲြ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ေဆြးေႏြးပြဲ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းျခင္းျဖင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရွိေစေရး အားလံုးလက္ခံသည့္ မူေဘာင္ ေရးဆြဲေဆြးေႏြးရန္ ျဖစ္သည္ဟု တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေျပာၾကားခဲ့သည္။ 

ယင္းေဆြးေႏြးပြဲကို သမၼတဦးသိန္းစိန္ကလည္း ဤေဆြးေႏြးပဲြမွ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးမႈျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ ေဆာက္ရန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစမည္ဟု ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ပါရွိသည့္ သ၀ဏ္လႊာကို ေပးပို႔ခဲ့သည္။ 

မိမိတို႔ ႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေရးရသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လူမ်ိဳးစုမမ်ား လက္နက္စြဲကိုင္ကာ ယင္းတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကျခင္းျဖင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့ရသည့္ ျပည္တြင္းစစ္မွာ ရာစုႏွစ္၀က္ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ အာဏာရ အစိုးရ အဆက္ဆက္သာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းစစ္သည္မူ ေလ်ာ့နည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားသည္မရွိဘဲ ပို၍ပို၍သာ ႀကီးထြားလာခဲ့သည္။ အဆိုး၀ါးဆံုးရလဒ္မွာ ႏုိင္ငံသားအားလံုး စစ္စရိတ္၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီးခဲ့ျခင္း မိမိ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္မ်ားအတြင္း စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခိုလႈံ ေနထိုင္ရျခင္းႏွင့္ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ခၽြတ္ျခံဳက်ရျခင္း အစရွိေသာ ဆိုးက်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ရသည္။ အဆိုး ရြားဆံုးရလဒ္မွာ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈ ၿပိဳကြဲကာ မယံုသကၤာျဖစ္မႈ အၿငိဳးအေတးႀကီးမႈႏွင့္ ေသြး စြန္းေသာ နာက်ည္းေၾကကြဲမႈ ရလဒ္ဆိုးႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။ 

ယခုအခါ လိုင္ဇာေဆြးေႏြးပြဲမွ ရရွိသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား မၾကံဳစဖူးထူးကဲစြာ စည္းလံုး စုစည္းမိၾကျခင္းႏွင့္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္သာ ရပ္တည္မည္ဟူေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ား၏ လိုင္ဇာေၾကညာခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းမွာ မဂၤလာသတင္းပင္ ျဖစ္သည္။

သမၼတ၏ သ၀ဏ္လႊာတြင္ ပါရွိသည့္ ႏုိင္ငံေရး ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ရန္ဟူေသာ အခ်က္ႏွင့္လည္း ကိုက္ညီေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ အမ်ားျပည္သူ စိတ္ခ်မ္းသာေစသည့္ သတင္းပင္ ျဖစ္သည္။ 

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပ်က္ျပားရျခင္း၏ လက္သည္တရားခံမွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္ အေရးမ်ား ဆံုး႐ံႈးထိခိုက္ရျခင္းႏွင့္ ျပႆနာမ်ားကို လက္နက္ျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ 

တိုင္းရင္းသားမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထူေထာင္ထားသည့္ ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအဖို႔ တိုင္းရင္းသားတို႔ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္ အေရးမ်ား ျပည့္၀စြာ အသိအမွတ္ျပဳရရွိေရးသည္ အေရးႀကီးသည္။ ထို႔ျပင္ မတူကြဲျပားျခားနားသူ အခ်င္း ခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးမူသည္ ပို၍ အေရးႀကီးသည္။ ယင္းအခ်က္ႏွစ္ခ်က္အေပၚ အမွန္ တကယ္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ျဖင့္ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္မွသာ မိမိတို႔ ႏုိင္ငံ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ 

ယခုအခါ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို သေဘာတူလက္မွတ္ထိုးရန္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ ကိုင္အင္အားစုမ်ားက သေဘာတူခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ဆင့္မွာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္သည္။ ျပည္သူေတြအားလံုး ေမွ်ာ္မွန္းထားရွိသည့္ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ ျဖစ္ေပၚလာေရးသည္ ႏိုင္ငံေရးအရ ဆက္လက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆြးေႏြးျခင္းႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ ထာ၀ရခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိ္င္ေရး အေပၚတြင္ လံုး၀ မူတည္ေနေၾကာင္း ယူဆရေပသည္။

Mizzima

Read More

အစိုးရကို အယံုအၾကည္နည္းေစတဲ့ အေၾကာင္းမ်ား

ျပဳျပင္ေရးလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရကို ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ အယံုအၾကည္နည္းပါးေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကို လတ္တေလာနဲ႔ အေျခခံဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးခြဲျခားႏိုင္ပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္မွာ ျဖစ္ပြားတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ပဋိပကၡေတြဟာ အစိုးရကို အယံုအၾကည္နည္းေစတဲ့ လတ္တေလာအေၾကာင္း ရင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အနွစ္ (၅၀) ေက်ာ္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အဂတိေလးပါး လိုက္စားခဲ့တာဟာ အေျခခံ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဂတိလိုက္စားတယ္ဆိုတာဟာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ မ တရား လုပ္မႈ၊ မမွန္မကန္လုပ္မႈ၊ ေၾကာက္ၿပီးလုပ္မႈ၊ ဘက္လိုက္မႈ စတာေတြလည္း ပါဝင္ၿပီး အရိုးစြဲေနတဲ့ အက်င့္ဆုိးျဖစ္လို႔ ပေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။

အဂတိလုိက္စားမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးဥပေဒအရ ဖြဲ႔စည္းလိုက္တဲ့ေကာ္မရွင္ဟာ အစိုးရနဲ႔ ပုဂၢလိကက႑မွာ အဂတိလိုက္စားမႈကို စံုစမ္းစစ္ေဆးမယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရသက္တမ္း လေပါင္း (၂၀) အတြင္းမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္ (၇၀၀) အပါအဝင္ ဝန္ထမ္း (၁၇,၀၀၀) နီးပါးကို အဂတိလိုက္စားမႈနဲ႔ အေရး ယူခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က ထုတ္ျပန္တဲ့ Transparency International အဖြဲ႔ရဲ ႔ အစီရင္ခံစာမွာေတာ့ ျမန္မာဟာ အဂတိလုိက္စားမႈ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံထဲမွာ ပါဝင္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။

စစ္ဗိုလ္နဲ႔ အခြင့္ထူးခံ ခရိုနီေတြ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အႏိုင္က်င့္ႀကီးစိုးခဲ့တဲ့ဒဏ္ကို အခုထက္ထိ ျပည္သူ ေတြခံေနတုန္းပါ။ တရားဥပေဒရွိေပမယ့္ စစ္ဗိုလ္ေတြ ဥပေဒအထက္က ေနခဲ့တဲ့အတြက္ တရားစီရင္ ေရးဌာနကို ျပည္သူလူထုက အယံုအၾကည္မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တရားေရးဌာနမွာ အဂတိတရားေလးပါး ကင္းရွင္းဖို႔ အရင္ဆံုးလုိအပ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လႊတ္ေပးမႈ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္ အယ္ဒီပါတီဝင္အခ်ဳိ ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္လာမႈ၊ တုိင္းရင္းသားတပ္ဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈ၊ စာေပစီစစ္ေရးဖ်က္သိမ္းမႈ စတာေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးဘက္မွာ အသင့္အတင့္ ယံုၾကည္မႈ ရွိလာတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြးေႏြးတာကို တိုးတက္မႈလို႔ ဆုိႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ္စား လွယ္ေနရာ (၂၅) ရာခိုင္ႏႈန္း စစ္တပ္က ယူထားတာကေတာ့ အဂတိလိုက္စားမႈ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရပန္းစားေနတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ အဂတိလိုက္စားမႈ ပေပ်ာက္ေရးနဲ႔ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ေရးလည္း ပါဝင္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ စစ္အုပ္စုႀကီးစိုးခ်ိန္မွာ ညီမွ်မႈ၊ တရားမွ်တမႈ၊ ကတိတည္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္မႈ စတာေတြ ကင္းမဲ့ေနလို႔ ယံုၾကည္မႈ မတည္ေဆာက္ႏိုင္တာလုိ႔ သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္ က ဇန္နဝါရီလ (၁၇) ရက္ေန႔က ေဖာ္ျပပါတယ္။ အဂတိတရားေတြႀကီးစိုးလို႔ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္လုိ႔ မရတာျဖစ္ပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈမရွိဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သလို တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္ဖုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ ျပဳျပင္ေရးလုပ္တဲ့ ပထမ (၂) ႏွစ္မွာ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္ နယ္၊ ပဲခူးတိုင္း နဲ႔ တနသၤာရီတုိင္းမွာ ေဒသခံေတြ အတင္းအဓမၼ ေရႊ ႔ေျပာင္းခံရေၾကာင္း ကရင္လူ႔အခြင့္ အေရးအဖြဲ႔ရဲ ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ မတ္လထုတ္ အစီရင္ခံစာမွာ ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

သယံဇာတ ထုတ္ယူေရး၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္၊ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး၊ စိုက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ စက္မႈစီမံကိန္းေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာမွာ ေျမယာသိမ္းပိုက္ၿပီး ေဒသခံေတြကို ႏွင္ထုတ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားေပမယ့္ ေဒသခံေတြရဲ ႔ ေျမယာပိုင္ဆုိင္မႈကို ကာကြယ္ ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမရွိေသးဘူးလို႔ ဆုိပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ႀကီးစိုးခဲ့တဲ့ နယ္ေျမျဖစ္လို႔ အစိုးရတပ္ (သို႔မဟုတ္) တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္နဲ႔ ပုဂၢလိကကုမၼဏီ ပူးတြဲလုပ္ကိုင္တဲ့ စီမံခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ေျမယာသိမ္းပိုက္မႈ မ်ားျပားလာပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာအာဏာပိုင္ေတြ ပူးေပါင္းၿပီး သိမ္းယူတာဟာ လက္ရွိအစိုးရကို အယံုအၾကည္ကင္းမဲ့ေစတဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေျမယာသိမ္းယူမႈကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ လယ္ယာေျမ စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ကို လႊတ္ေတာ္က ဖြဲ႔စည္းထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖားအံ့နဲ႔ သံေတာင္ကို ဒီေကာ္မရွင္သြားၿပီး မေက်နပ္တာကို တိုင္းၾကားဖို႔ အားေပးစကားေျပာတာဟာ ခ်ီးမြမ္းစရာျဖစ္ေပမယ့္ ျပႆနာ မေျဖရွင္းႏုိင္ပါဘူး။ ဥပေဒမဲ့ ေျမသိမ္းတာကို ဟန္႔တားၿပီး ေတာင္သူလယ္သမား အက်ဳိးခံစားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေအာက္တုိဘာလ (၈) ရက္ေန႔က ဥပေဒျပဌာန္းပါတယ္။ ေတာင္သူလယ္သမား ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ပါဝင္တဲ့ ဦးေဆာင္အဖြဲ႔က အေကာင္ အထည္ေဖာ္မွာျဖစ္လုိ႔ ဘယ္ေလာက္ ထိေရာက္တယ္ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရပါလိမ့္မယ္။

စစ္တပ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တာဟာလည္း အရပ္သားတပိုင္း အစိုးရကို အယံုအၾကည္ ကင္းမဲ့ေစတဲ့ အ ေၾကာင္းရင္းတခု ျဖစ္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္က ျပဌာန္းတဲ့ ဥပေဒအမ်ဳိးမ်ဳိးကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ရင္ အခ်ည္းႏွီးပါ။ လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ပဋိပကၡေတြကို ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ အတုိင္းအတာကိုလုိက္ၿပီး ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ ယံုၾကည္မႈရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တဖက္သတ္ လုပ္ကိုင္မႈ၊ အႏိုင္က်င့္မႈ၊ အခြင့္ထူးခံယူမႈ၊ မတရားမႈ၊ ဘက္လိုက္မႈ၊ အလြဲသံုးစားလုပ္မႈ စတဲ့ အဂတိတရားေတြ လုိက္စားေနသမွ် အစုိးရအ ဖြဲ႔အစည္းေတြကို တုိင္းသူျပည္သားက ယံုၾကည္ဖို႔ ခက္ခဲေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

VOA

Read More

တကၠသိုလ္မ်ား ေတာထုတ္ၿပီးေနာက္၀ယ္

စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက်ေရာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျမန္မာ့ပညာေရးအတြက္ အဆုိး၀ါးဆုံးမ်ားထဲမွတစ္ခုမွာ တကၠသုိလ္ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမ်ား ေပ်ာက္ဆုံး၍ လြင္တီးေခါင္ျပင္မ်ားတြင္ တကၠသုိလ္အေဆာက္အအုံမ်ား ေပၚထြန္းလာျခင္းျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား စုစည္းမိမည္ကို စုိးရိမ္ျခင္းေၾကာင့္ ၿမဳိ႕တြင္းရွိတကၠသိုလ္မ်ားကို ပိတ္ပစ္ခဲ့ၿပီး ေနရာထုိင္ခင္း၊ ခရီးသြားလာမႈႏွင့္ အျခား၀န္ေဆာင္မႈမ်ား အသင့္မျဖစ္ေသးမီ တကၠသုိလ္သစ္မ်ားကို ၿမဳိ႕ျပင္ထုတ္၍ လြင္တီးေခါင္မ်ားတြင္ တည္ေဆာက္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္ အစုိးရသက္တမ္း သုံးႏွစ္နီးပါးရွိလာခ်ိန္တြင္ ၿမဳိ႕တြင္းရွိ တကၠသိုလ္မ်ားကို ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ၿမဳိ႕ျပင္ရွိ တကၠသုိလ္မ်ားအတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ ေကာင္းျဖစ္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မည့္ အရိပ္လကၡဏာမ်ား အခုထိမေတြ႕ရေသးပါ။

အစိုးရတာ၀န္ရွိသူမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၊ ႏုိင္ငံတကာပညာရွင္မ်ား ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္း အေျဖရွာေနေသာ ဘက္စုံလႊမ္းၿခံဳႏုိင္ေသာ ပညာေရးက႑ ေလ့လာသုံးသပ္မႈလုပ္ငန္း (CESR)၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စီမံခ်က္မ်ားတြင္လည္း လက္ရွိေက်ာင္းသားမ်ား အဓိကရင္ဆုိင္ေနရသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမ်ား ေပ်ာက္ဆုံးေနသည့္ အခက္အခဲအား ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္းေဖာ္ထုတ္ထားျခင္း မရွိေသးေပ။

စစ္အစိုးရသည္ သူတု႔ိအတြက္ လုံၿခံဳေရး႐ႈေထာင့္တစ္ခုတည္းသာၾကည့္၍ ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ တကၠသုိလ္ႏွင့္ေကာလိပ္မ်ားပို႔ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ ေနရာထုိင္ခင္း၊ ခရီးသြား၀န္ေဆာင္မႈတို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ျခင္း၏ အက်ဳိးဆက္သည္ ေခတ္သစ္ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကို စိန္ေခၚေစမည့္အခ်က္ ျဖစ္ေနသည္။

ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာေစရန္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား မည္မွ်ေဆာင္ရြက္သည္ဆိုေစ ေက်ာင္းေနမေပ်ာ္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ထိေရာက္ေသာပညာေရး ျဖစ္လာေစေရး အလွမ္းေ၀းေနဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက သုံးသပ္ေနၾကသည္။ 

“သင့္တင့္တဲ့ပို႔ေဆာင္ေရးနဲ႔ အျခား၀န္ေဆာင္မႈေတြ အားနည္းတာက အဓိကျပႆနာပါပဲ။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ဆရာေတြအေနနဲ႔ ညံ့ဖ်င္းၿပီး ရွည္ၾကာတဲ့ ပို႔ေဆာင္ေရး၀န္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ အိမ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနပါလိမ့္မယ္”ဟု စင္ကာပူႏွင့္ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံတို႔တြင္ သြားေရာက္ပညာသင္ယူခဲ့သည့္ ျမန္မာသတင္းအခ်က္အလက္ နည္းပညာကုမၸဏီ (MIT)၏ အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ ဦးထြန္းသူရသက္က ေထာက္ျပသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၀န္ႀကီးဌာန(၁၂)ေအာက္၌ တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ္(၁၇၀)နီးပါး တည္ေထာင္ထားၿပီး အမ်ားစုမွာ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ အလွမ္းေ၀းေသာေနရာတြင္ တည္ေဆာက္ထားျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္းဒဏ္ကို ခံစားေနၾကရသည္။ တကၠသိုလ္ႏွင့္ ေကာလိပ္မ်ား ေတာထုတ္ခဲ့ျခင္းမွာ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးအလြန္ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ဆႏၵျပမႈမ်ားအလြန္တြင္မူ ၿမိဳ႕တြင္းရွိ တကၠသိုလ္အမ်ားစုကို ပိတ္ခဲ့ကာ တကၠသိုလ္မ်ား ၿမိဳ႕ျပင္ပို႔သည့္အျပင္ ေက်ာင္းသားမ်ားမစုမိေစရန္ အေ၀းသင္ပညာေရးစနစ္ကို ပိုမိုအားစိုက္တီထြင္ခဲ့သည္။ သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ ဒီမုိကေရစီအစိုးရသစ္လက္ထက္တြင္ ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္၊ မႏၲေလးနည္းပညာတကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ စသည့္ၿမိဳ႕တြင္းတကၠသိုလ္မ်ားကို ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ လက္ခံမႈကိုမူ အကန္႔အသတ္ရွိေနဆဲျဖစ္၏။

“အေဆာင္မွာေနတာ ၁၃ ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္လတစ္ေသာင္း ေပးရတယ္။ မေပ်ာ္ဘူး။ အေဆာင္နဲ႔ ေက်ာင္းက ေ၀းတယ္။ တုတ္တုတ္နဲ႔ သြားရတယ္။ မႏွစ္က က်ပ္တစ္ရာပဲ ေပးရတယ္။ ဒီႏွစ္က က်ပ္ႏွစ္ရာေပးရတယ္”ဟု မအူပင္တကၠသိုလ္မွ အေ၀းသင္ပထ၀ီ၀င္ဘာသာရပ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသူတစ္ဦးကေျပာသည္။

တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ္မ်ားသည္ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ေ၀းကြာျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းႀကိဳ၊ ပို႔ယာဥ္ မစီးႏုိင္ေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား ခရီးစရိတ္ကုန္က်မႈမ်ားျခင္း၊ ေက်ာင္းသြား၊ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ တစ္ရက္လွ်င္ အနည္းဆုံးသုံးနာရီၾကာျမင့္ျခင္း၊ မၾကာခဏ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈမ်ား ျဖစ္ပြားျခင္း၊ က်န္းမာေရးကိစၥမ်ားတြင္ အခ်ိန္မီကုသႏုိင္မႈမရွိျခင္း စသည့္အခက္အခဲမ်ား ႀကံဳေတြ႕ေနေၾကာင္း ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ကဆုိသည္။

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ဒဂုံတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူတစ္ဦး ေႁမြကိုက္ခံရမႈမွာ ေဆး႐ုံကို အခ်ိန္မီအေရာက္မသြားႏုိင္ခဲ့လို႔ ေသဆုံးခဲ့ရဖူးပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေဆးေပးခန္းဆိုတာ အမည္ခံသာရွိၿပီး ေဆးမရွိ၊ ဆရာ၀န္မရွိ၊ သူနာျပဳမရွိတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအတြက္ အားကိုးေလာက္စရာမရွိပါဘူး”ဟု ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖဲြ႕ခ်ဳပ္မွ တဲြဖက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ကိုမင္းေသြးသစ္ကေျပာသည္။

ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စီမံခ်က္ေရးဆဲြေသာ တာ၀န္ရွိသူမ်ားအေနျဖင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၊ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအတြက္ တကၠသိုလ္ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ဖန္တီးေပးေရးကို ဦးစားေပးစဥ္းစားရန္ လိုအပ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တကၠသိုလ္ပညာေရးအသိုင္းအ၀ုိင္းက ေထာက္ျပၾကသည္။

“ဒီျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မူ၀ါဒကို ေျပာင္းလဲဖို႔လုိသလို လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕ေစေရး လုပ္ေပးရမွာပါ။ ေက်ာင္းအာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆက္ဆံရာမွာ လုံၿခံဳေရးအျမင္နဲ႔ ဆက္ဆံမယ့္အစား ႏုိင္ငံအတြက္ အင္အားဆိုတာကို သေဘာထားၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕အျမင္နဲ႔ ခံစားမႈကို နားလည္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ဳိးလုပ္ရမွာပါ”ဟု ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအသင္းမွ ေဒါက္တာစိုင္းခုိင္မ်ဳိးထြန္းကေျပာသည္။

လက္ရွိ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနေအာက္ရွိ တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ္မ်ားတြင္ ပုံမွန္ဘဲြ႕ႀကိဳသင္တန္း တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္သည္ တစ္သိန္းခုနစ္ ေသာင္းေက်ာ္ရွိၿပီး အေ၀းသင္ ပညာသင္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူဦးေရ သုံးသိန္းတစ္ေသာင္းေက်ာ္ရွိသည္။

အခ်ိန္ျပည့္တက္ေရာက္ရေသာ ဘဲြ႕သင္တန္းတက္ေရာက္သူဦးေရႏွင့္ အခ်ိန္ပိုင္းတက္ေရာက္ရေသာ အေ၀းသင္တက္ေရာက္သူဦးေရ ကြာျခားမႈျမင့္မားေနျခင္း၏ အဓိကအခ်က္မွာ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္၊ လူပန္းမႈတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

“ေက်ာင္းသြားဖို႔ သားကို မနည္း႐ိုက္ေနရတယ္။ ေက်ာင္းကလည္း ဘာမွေပ်ာ္စရာမရွိဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္မွာတက္တုန္းက တကၠသိုလ္က ၿမိဳ႕နဲ႔ မုိင္ ၅၀ ေ၀းတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေနစရာ၊ ပန္းၿခံ၊ ခရီးသြား၀န္ေဆာင္မႈေတြၿပီးမွ ေက်ာင္းဖြင့္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ၿမိဳ႕နဲ႔ နီးျခင္း၊ ေ၀းျခင္းက ျပႆနာမရွိေတာ့ဘူး”ဟု နည္းပညာတကၠသိုလ္တစ္ခုတြင္ ပညာသင္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသားဖခင္တစ္ဦးကေျပာသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ တကၠသိုလ္ပညာေရးစနစ္သည္ ရာစုႏွစ္တစ္၀က္ေက်ာ္ စစ္တပ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ လုံး၀နီးပါးပ်က္စီးခဲ့ၿပီး တကၠသိုလ္နယ္ေျမတြင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား ေနထုိင္ႏုိင္မႈ မရွိေတာ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ယခုႏွစ္ေမလတြင္ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံ၌ က်င္းပေသာ ျမန္မာ့ပညာေရးမူ၀ါဒေဆြးေႏြးပဲြသို႔ ေပးပို႔ေသာ ဗီဒီယိုမိန္႔ခြန္းတြင္ ေ၀ဖန္ထားသည္။

အစိုးရသစ္သည္ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအေနျဖင့္ ပညာေရးအသုံးစရိတ္တုိးျမႇင့္ေပးျခင္း၊ တကၠသိုလ္အခ်ဳိ႕အား အဆင့္ျမင့္စင္တာမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း၊ ပညာသင္ႏွစ္တုိးျမႇင့္ျခင္း၊ ႏုိင္ငံတကာႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျမႇင့္တင္ျခင္း စသည့္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ 

“စာအုပ္ထဲမွာပဲ ေျပာင္းေနတာပါ။ တကယ္မေျပာင္းဘူး။ ဘတ္ဂ်က္ေတာ့ေျပာင္းတယ္။ အရင္ကမရဖူးတဲ့ အသုံးစရိတ္ရတယ္။ ပညာေရးက အစကတည္းက ထိန္းခ်ဳပ္လုိ႔ရေအာင္ ခဲြထုတ္ထားေတာ့ ျပန္စုစည္းဖို႔မလြယ္ကူး။ အခ်ိန္ယူရမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းမွာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ “ေက်ာင္းေနေပ်ာ္၍ စာေတာ္ရမယ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ပါပဲ”ဟု မိတီၳလာစီးပြားေရးတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဒါက္တာတင္၀င္းကေျပာသည္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္သည္ ၎လက္ထက္၌ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ဒုတိယ၀န္ႀကီးႏွစ္ဦးအား အေျပာင္းအလဲျပဳလုပ္ထားသလုိ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအား အေျပာင္းအလဲျပဳလုပ္ရန္ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနၿပီး လက္ေတြ႕က်သည့္ ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ သမၼတ႐ုံး ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးတင္ႏုိင္သိန္းကို ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေစလ်က္ရွိသည္။ 

ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာအဖဲြ႕အစည္းမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနေသာ ဘက္စုံလႊမ္းၿခံဳႏုိင္ သည့္ ပညာေရးက႑ ေလ့လာသုံးသပ္ေရးလုပ္ငန္း(CESR)၏ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးအား ေလ့လာဆန္းစစ္ျခင္းအပိုင္းတြင္ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္စနစ္၊ တကၠသိုလ္သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းႏွင့္ သင္႐ုိးမာတိကာ၊ အရည္အေသြးအာမခံျခင္း၊ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ အရည္အေသြး၊ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ပစၥည္းကိရိယာမ်ားလုိအပ္ခ်က္၊ သုေတသနေဆာင္ရြက္ႏုိင္မႈ၊ နည္းျပအရာရွိမ်ား ခန္႔ထားမႈ၊ အသိ အမွတ္ျပဳမႈ၊ လစာ၊ ရာထူးတုိးျမႇင့္ျခင္း၊ ဘဲြ႕ရအလုပ္သမားမ်ားဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ႏွင့္ ပုဂၢလိကပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ စသည့္အခ်က္မ်ားကို ေလ့လာဆန္းစစ္၍ ေထာက္ခံအႀကံျပဳခ်က္မ်ား တင္ျပထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

သို႔ေသာ္ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးတြင္ အဓိကအက်ဳံး၀င္သူမ်ားျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ သေဘာထားအျမင္ႏွင့္ တကၠသိုလ္ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ျဖစ္ေပၚလာေစမည့္ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ေလ့လာဆန္းစစ္ရန္ လိုအပ္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း တကၠသိုလ္ပညာေရးအသိုင္းအ၀ိုင္းက ေ၀ဖန္လ်က္ရွိသည္။

“ကိုယ့္သားသမီးေတြ ေက်ာင္းသြားတဲ့အခါမွာ ၿပံဳးၿပံဳးေလးသြားၿပီး ေက်ာင္းျပန္လာတဲ့အခါမွာ ၿပံဳးၿပံဳးေလးျပန္လာတာ ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္ၾကမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္၊ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေမွ်ာ္လင့္ရမွာေတြရွိပါတယ္။ လက္ေတြ႕က်က် ကိုယ့္သားသမီး ေက်ာင္းသြားရဲတာ ၿပံဳးၿပံဳးေလးျပန္လာတာ၊ အဲဒီလို အနီးစပ္ဆုံးျဖစ္လာေအာင္ ျပဳျပင္ရမွာေတြ

ရွိေနပါတယ္”ဟု မၾကာေသးမီက ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ဒုတိယ၀န္ႀကီးျဖစ္လာေသာ ေဒါက္တာစန္းလြင္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၌ ျပဳလုပ္ေသာ ပညာေရးေဆြးေႏြးပဲြတြင္ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္မ်ားအားေျပာသည္။

တကၠသိုလ္တြင္ ဘဲြ႕ရရွိရန္ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီေန၍ အခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းမ်ားၾကားမွ ဘဲြ႕လက္မွတ္ရရွိေရး ႀကိဳးပမ္းေနရေသာ ပညာေရးမွသည္ တကၠသိုလ္မ်ား သီးျခားလြတ္လပ္၍ အသက္၀င္လာၿပီး တကၠသိုလ္ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာေစေရး ဦးတည္ေသာ ပညာေရးသို႔ အလ်င္အျမန္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ လိုအပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ။

Read More

ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားအေျဖကို ေစာင့္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ဟုေအာ္ေနေသာ ကုိယ္ဝန္သည္ေလး

ယခုေဆြးေႏြးေနသည့္ အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အိုၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပဲြတြင္ ဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ ပုိ႔ေရး ေဆြးေႏြးမႈသည္ အေရးႀကီးသည့္ အခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ပါ၀င္ေနသည္။ ထုိေဆြးေႏြးပြဲမွတစ္ဆင့္ စစ္မွန္သည့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အျမန္ရရွိၿပီး၊ ေနရပ္ဇာတိမ်ားသို႔ အျမန္ဆံုးျပန္လည္အေျခခ်ေနထိုင္ႏုိင္ရန္ ကခ်င္စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ားအားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။

“အသက္ရွင္ေနသည့္ကာလမွာ ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ စြမ္းအားေတြ အားလံုးနဲ႔ အမ်ဳိးသားေရးအတြက္၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိး အတြက္ ဘုရားသခင္အလိုအတိုင္း အသက္ရွင္ေနထိုင္သြားမယ္”

အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အိုၾကား ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပဲြ ျပဳလုပ္ရန္ ႏွစ္ရက္အလို ေအာက္တိုဘာ ၆ ရက္က ၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕နယ္ မိုင္းနားကခ်င္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္စခန္းတြင္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းပဲြ ျပဳလုပ္ေနသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။

ယခုက်င္းပသည့္ အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အိုၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပဲြအပါအ၀င္ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား အဆင့္ဆင့္မွသည္ စစ္မွန္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအျမန္ရရွိရန္၊ ေနရပ္ဇာတိမ်ားသို႔ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ အေျခခ်ေနထိုင္ႏုိင္ရန္တို႔ကို ထိုဆုေတာင္းပဲြမွ ဒုကၡသည္မ်ားအပါအ၀င္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ားအားလံုး ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။

“ဒီေဆြးေႏြးပဲြမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးက ေပၚလစီအရ ညႇိႏိႈင္းၿပီး ႏိုင္ငံေရးအေျဖရွာႏိုင္ရန္ ေနရပ္အရမ္းျပန္ ခ်င္ေနၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မွာပါ”ဟု ဦးေနာ္လာက စခန္းေရွ႕ကြင္းျပင္တြင္ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနေသာ စစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္ ကေလးငယ္မ်ားကို ေငးၾကည့္ရင္း ေျပာသည္။

သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ား အပါအ၀င္ လူေပါင္းႏွစ္ရာနီးပါးသည္ ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ဘုရားသခင္ကို ခ်ီးမြမ္းေတးသီခ်င္း သီဆိုေနၾကသည္။

၁၇ ႏွစ္ၾကာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားေသာ အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အိုတို႔ၾကား ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွစတင္ကာ တိုက္ပဲြမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ၂ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ေက်းရြာေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္မွ လူဦးေရ တစ္သိန္းေက်ာ္မွာ ေနရပ္ကိုစြန္႔ခြာ၍ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ တိမ္းေရွာင္ေနၾကရသည္။

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမလေႏွာင္းပိုင္းက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပဲြကို ျပည္တြင္း၌ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၊ မေနာကြင္း မဂၽြယ္ခန္းမေဆာင္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အပစ္အခတ္ ေလွ်ာ့ခ်ေရး၊ ေနရပ္စြန္႔ခြာဒုကၡသည္မ်ားကို ျပန္လည္ေနရာခ်ထားရန္ ႏွစ္ဖက္ညႇိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ေရး အပါအ၀င္ အခ်က္ခုနစ္ခ်က္ကို သေဘာတူညီမႈရရွိခဲ့သည္။

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လအတြင္းက မန္စီ၊ မခ်မ္းေဘာၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ပန္၀ါေဒသတို႔တြင္ တိုက္ပဲြမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး စစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္ဦးေရ ျမင့္တက္လာခဲ့သည္။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် စစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္မ်ားမွာ ယာယီကယ္ဆယ္ေရးစခန္းမ်ားတြင္ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အခက္ အခဲမ်ား ႀကံဳေတြ႕လာရၿပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာဒဏ္ရာမ်ား ခံစားေနၾကရသည္ဟု ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္းအဖဲြ႕မ်ားကဆိုသည္။

“သမီးက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို ေခၚေရာင္းစားခံရတယ္။ ဒီစခန္းမွာေနရင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာၿပီ”ဟု မိုင္းနားစိန္ ဂ်ဳိးဇက္ RC စခန္းမွ အသက္ ၆၀ အရြယ္ ေဒၚလဇိန္ထုက ကခ်င္ဘာသာစကားျဖင့္ မပြင့္တပြင့္ေျပာသည္။

ေဒၚလဇိန္ထုသည္ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ ဇာတိဂါရာယန္ေက်းရြာကို စြန္႔ခြာ၌ မိုင္းနားစခန္းတြင္ တိမ္းေရွာင္ ေနသည္မွာ သံုးႏွစ္ခန္႔ ၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္သည္။ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္အရြယ္ ေဒၚလဇိန္ထု၏ ခင္ပြန္းမွာလည္း မၾကာခဏ အဖ်ားေရာဂါခံစားေနရသျဖင့္ စခန္းမွတိုက္ေကၽြးသည့္ ေဆး၀ါးမ်ားအေပၚ မွီခိုအားထား ေနရသည္ဟု ဆိုသည္။

မၾကာခဏ ဖ်ားနာတတ္ေသာ ေဒၚလဇိန္ထု၏ခင္ပြန္းမွာ ေဆး၀ါးမ်ားေၾကာင့္ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျပန္ျဖစ္ လာေသာ္လည္း ၎တို႔၏ အသက္ (၂၁)ႏွစ္အရြယ္ သမီးမွာမူ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ မည္သို႔ႀကံဳေတြ႕ ေနရသည္ကို မသိႏိုင္။ သမီးကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသုိ႔ေခၚ၍ ေရာင္းခဲ့သူမွာ ယူနန္ျပည္နယ္တြင္ရွိသည္ဟု ၾကားရ ေသာ္လည္း သက္ႀကီးရြယ္အို စစ္ေဘးဒုကၡသည္လင္မယားမ်ားမွာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ေအာက္တိုဘာ ၈ ရက္တြင္ စတင္သည့္ အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အို ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပဲြတြင္ ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ား ေနရာခ်ထားေရးအတြက္ ေျမပံုေရးဆဲြေရးအပါအ၀င္ စစ္ေဘးေရွာင္ ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးတို႔ကိုလည္း သံုးရက္ၾကာ ေဆြးေႏြးမည္ျဖစ္သည္။

လတ္တေလာတြင္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္စခန္းမ်ား၌လည္း အခ်ိန္ၾကာသည္ႏွင့္ ဒုကၡသည္ဦးေရ တိုးပြားလာၿပီး အခက္အခဲမ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ေနရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ပို႔မည္အေရး ေဆြးေႏြးမည့္ ယခုျမစ္ႀကီးနားေဆြးေႏြးပဲြမွ အေျဖတစ္ခု ကို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

“လိင္မႈဆိုင္ရာနဲ႔ လူမႈေရးျပႆနာေတြရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို စိတ္ဒဏ္ရာရေနလို႔ အရက္ေသာက္ၿပီး ေျဖၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က အခန္းေအာင္းၿပီး ေနၾကတယ္”ဟု ၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕နယ္ မိုင္းနားႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္စခန္းမွ တာ၀န္ခံဦးေနာ္လာက ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ ႀကံဳေတြ႕ေနရသည့္ အေျခအေန ကို ေျပာျပသည္။

မိုင္းနားႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္စခန္းတြင္ ဒုကၡသည္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ခိုလံႈေနၾကရသည္။ ထိုအထဲတြင္ မူလတန္းမွ တကၠသိုလ္အဆင့္ ေက်ာင္းသား ၇၀၀ ေက်ာ္ ပါ၀င္သည္။

ဒုကၡသည္မ်ား ခံစားေနရသည့္ စိတ္ဒဏ္ရာမ်ားကို ကုစားႏိုင္ရန္ စခန္းမ်ားတြင္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းပဲြမ်ားကို ပံုမွန္ျပဳလုပ္ေနရသည္ဟုလည္း တာ၀န္ခံမ်ားကဆိုသည္။ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ၀တ္ျပဳဆုေတာင္း ေနၾကသည့္အျပင္ ေန႔စဥ္ လစဥ္တိုင္း စစ္ပဲြၿပီးဆံုးႏိုင္ရန္အတြက္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းေနၾကသည္။

“တစ္ရက္သံုးႀကိမ္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔။ အိမ္ျပန္ႏိုင္ဖို႔”ဟု ဦးေနာလာကဆိုသည္။

ထို႔အျပင္ လဆန္းပထမပတ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းတြင္ ျပဳလုပ္လ်က္ရွိေသာ ခရစ္ေတာ္၏ညစာစားပဲြ (ပဲြေတာ္ မဂၤလာ) ရက္အၿပီး ေနာက္တစ္ရက္တိုင္းတြင္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တစ္ေန႔လံုး အစာေရွာင္ ဆုေတာင္းၾကသည္။

“စစ္ပဲြျပန္ျဖစ္ကတည္းက အသင္းေတာ္ေတြ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ တစ္လတစ္ႀကိမ္ အစားေရွာင္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီေန႔ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရပဲေသာက္တယ္”ဟု စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိရန္ ဆုေတာင္းၾကပံုကို ဦးေနာ္လာကေျပာျပသည္။

စစ္ေဘးဒုကၡသည္အမ်ားစုမွာ မိမိတို႔ေနရပ္ဇာတိမ်ားသို႔ ျပန္လိုၾကသည္။ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္အတြက္ ၎တို႔၏ရပ္ရြာမ်ားတြင္သာ အဆင္ေျပသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ၎တို႔၏ ေက်းရြာမ်ားတြင္ အစိုးရစစ္တပ္မ်ား ေနရာယူထားျခင္း၊ မိုင္းျပႆနာႏွင့္ ေနအိမ္မ်ား ပ်က္စီးေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဒုကၡသည္ မ်ား အိမ္ျပန္ေရးမွာ အလွမ္းေ၀းေနဆဲျဖစ္သည္။

“ကိုယ့္ေဒသမွာပဲ ပိုအဆင္ေျပတယ္။ လြတ္လပ္တယ္”ဟု မိုင္းနားႏွစ္ျခင္းဒုကၡသည္စခန္းမွ ကိုယ္၀န္ရွစ္ လလြယ္ထားေသာ အသက္(၂၀)အရြယ္ မေဇေနာက ၎၏ဆႏၵကို တိုးညင္းစြာေျပာျပသည္။

မေဇေနာသည္ လြန္ခဲ့သည့္သံုးလခန္႔က လံုၿခံဳေရးအေျခအေနအရ ဇာတိဆဒံုၿမိဳ႕နယ္ အင္၀န္ေတာင္ ေက်းရြာမွ လာေရာက္ခုိလံႈေနျခင္းျဖစ္သည္။ အိမ္ျပန္ရန္ အလွမ္းေ၀းေသာ အေျခအေနတြင္ ၎၏ရင္ ေသြးငယ္ကို ဒုကၡသည္စခန္းမွာပင္ ေမြးဖြားရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

“အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္၊ ရြာျပန္ခ်င္တယ္”ဟု မေဇေနာက တတြတ္တြတ္ဆိုပါသည္။ ။

ဓာတ္ပုံ- ေအးျမေက်ာ္

ေရးသားသူ- ေအာင္ခုိင္၊ မရန္ 

Credit...7Day News 

Read More

ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးမ်ားနွင့္ပတ္သက္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ေရရွည္ထိန္းသိမ္းထားလိုဟန္ မရိွ

 ကားလ္မာ့ခ္စ္(Karl Marx) က သူ၏ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀ါဒက်မ္း(၁၈၄၈ ခုႏွစ္)တြင္ “ လက္ရိွကာလ အထိျဖစ္တည္ေနေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း သမိုင္းသည္ လူတန္းစားမ်ား၏ တိုက္ပြဲသမိုင္း ျဖစ္ေန၏ ” ဟု ေရးသားထား၏။ ယင္းသို႔ေသာ သံုးသပ္ခ်က္မွာ  ျမန္မာ့ျပည္တြင္းေရး ပဋိပကၡမ်ားရိွ တိုင္းရင္းသား လူတန္းစားတို႔၏ အေရးပါမႈႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ပါက တစ္၀က္ တစ္ပ်က္သာ မွန္ကန္ျခင္းရိွ၏။ ယခုအခါ ဤတိုင္းရင္းသားမ်ား၏ လူမႈဘ၀ အေရးအရာတို႔သည္ ႏိုင္ငံေရး ကစားကြက္ေလေလာဟု ပညာရွင္မ်ားစြာ အဖို႔ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာသည္။ ကရင္၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ရွမ္း ႏွင့္ အျခား တိုင္းရင္းသားတို႔မွာ AK-47 သို႔မဟုတ္ M16 လက္နက္မ်ား ကိုင္စြဲ၍ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲ၀င္ရသည့္ လမ္းေၾကာင္းသို႔ေရာက္ ရိွေနသည္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွ စ၍ သူတို႔သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ေနျပည္ေတာ္ရိွ ၄င္းတို႔၏ တစ္ယူသန္ ရန္သူ႕ေျခဖ်ားေအာက္မွ တစ္ဖက္သတ္အႏိုင္ယူ ၀န္းရံထားမႈကို အားမတန္မာန္ေလွ်ာ့ ခံယူေနရေပသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္လြတ္လပ္ေရးကာလကပင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္စစ္ပြဲမ်ားမွာ အဆက္မျပတ္ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ပြင့္အံျဖစ္ေပၚေနခဲ့သည္။  ဗမာလူမ်ဳိး မဟုတ္ဆိုေသာအျမင္၊ ျပည္သူ႕အေရးႏွင့္စစ္ေရး ႏွစ္မ်ဳိးလံုးတြင္ ဗမာလူမ်ဳိးတို႔ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးထားသည့္ အစိုးရမွ သက္ဆိုင္ရာျပည္နယ္တို႔၏ သဘာ၀ အရင္းအျမစ္မ်ားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္း၊ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အာဏာအားျငင္းပယ္မႈတို႔က ယင္းစစ္ပြဲတို႔၏ေမာင္းခလုတ္ ျဖစ္သြားေစခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီေခတ္ ကာလအတိုင္း စစ္တပ္၏ အေရးပါမႈကို ထိပ္တန္းတင္ဆဲ။ ကြာျခားသည္မွာကား စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ၄င္းတို႔၏လက္၀ါးႀကီးအုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ရာစုႏွစ္တစ္၀က္ လြန္သည္အထိ လက္ေ၀ခံထားၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔အုပ္စိုးခဲ့စဥ္က ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ “ကမာၻ႕ဆန္အိုးႀကီး” အျဖစ္ ကမာၻ႕ပို႕ကုန္ထက္၀က္မွ် ထုတ္လုပ္တင္ပို႔ျခင္းျဖင့္ ၀င္ေငြေကာင္းမြန္ခဲ့သည္။ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား လက္ထက္တြင္မူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပလိုင္းေပါက္ႏွင့္ ဖားေကာက္ဘ၀သို႔ တြန္းပို႕လိုက္သည္။ ၄င္းမွာ ကေမာၻဒီးယား၏မ်ဳိးသုဥ္း သတ္ျဖတ္မႈေခတ္လြန္ အေျခအေနထက္ဆိုးေသာ အေနအထားျဖစ္ေန၏။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေစ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေစ စစ္အာဏာပိုင္တို႔သည္ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးမ်ားနွင့္ ပတ္သက္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ မွ်တမႈကို ေရရွည္ထိန္းသိမ္းထားလိုဟန္ မရိွေခ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သေဘာတူညီမႈမ်ား၌ အၿမဲတေစ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ ျပဳမူလာခဲ့ၾကသည္။ စစ္အာဏာသိမ္းကာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အုတ္ျမစ္ခ်ၿပီးေနာက္ တစ္ႏွစ္ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းသည္ ဗမာမဟုတ္သည့္ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးအုပ္စုမ်ားကိုသာမက ဗမာကြန္ျမဴနစ္လက္နက္ကိုင္ အုပ္စုႏွင့္ အသက္မပါေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကို လူသိရွင္ၾကား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အျမင္မတူညီသည့္ အခ်ဳိ႕အုပ္စုမ်ား လက္ခံလာသည့္အခါ ရန္ကုန္အစိုးရသည္ ၄င္းတို႔အေပၚ လူရာမသြင္းေသာမူ၀ါဒျဖင့္ ဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္။ ဗမာမဟုတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေပၚ ဗဟိုအစိုးရ၏အာဏာတည္ၿမဲရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊမွ စစ္အင္အားစုထံ အဖန္တလဲလဲ ၫႊန္ၾကားခဲ့ျပန္သည္။ ၄င္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ မဟုတ္သည့္အျပင္ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စံနစ္၏အစိတ္အပိုင္း တစ္ရပ္ျဖစ္ေနသည္။

“ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေပါင္းစည္းေရးကို ေအာင္ျမင္သည္အထိ တည္ေဆာက္ၾကဖို႔၊ ျပည္ေထာင္စုၿပိဳကြဲ ေစမည့္ အေတြးအျမင္အယူအဆ မွန္သမွ်ကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကဖို႔ တုိက္တြန္းမွာၾကားလိုပါတယ္ ” ဟု စစ္တပ္ေဆး တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းမတစ္ခုတြင္ သူက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

သို႔အားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္လာသည့္တိုင္ေအာင္ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡမ်ားကို သက္ဆိုးရွည္ေနေစခဲ့သည္။ ေနျပည္ေတာ္ကိုဆန္႕က်င္သည့္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္း ၂၁ ဖြဲ႕တို႔သည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇႏၷ၀ါရီလမွစ၍ အင္အားအရေရာ ႏိုင္ငံေရးအေနအထားပါ ထင္ထင္ရွားရွား အေျပာင္းအလ ဲျဖစ္ကုန္၏။ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ၀၊ နာဂေတာင္တန္းေဒသမ်ား၊ အျခားေဒသတို႔ႏွင့္သီးျခားျဖစ္ေနေသာ ရခိုင္ ကမ္းေျမွာင္ ေဒသတစ္ခြင္၌ ပဋိပကၡမ်ား ပိုမို က်ယ္ျပန္႔လာသည္။

ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္(SSA)၊ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရးပါတီ၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ႏွင့္ ကရင္ အမ်ဳိးသားတပ္ေပါင္းစု အပါအ၀င္ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအုပ္စုမ်ားသည္ မိုင္ ၁၅၀၀ မွ်ရွည္လ်ား ေသာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္၌ ဆက္လက္တပ္စြဲျဖန္႔က်က္ထားၾက၏။ ၄င္းဧရိယာမွာ အေရွ႕ဖ်ား ရိွ ရွမ္းေတာင္တန္းမွသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ဖက္နယ္စပ္ ကရင္နီေဒသ၊ ၄င္း၏ေအာက္ဖက္ တနသၤာရီ ကမ္းရိုးတန္းအျပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ Tak ႏွင့္ Kanchanburi ျပည္နယ္မ်ားႏွင့္ကပ္လ်က္ သံလြင္ျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းရိွ ကရင္နယ္ပယ္မ်ားအထိ က်ယ္ျပန္႕သည္။

ဗမာမဟုတ္သည့္လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ ႏိုင္ငံ့လူဦးေရ ပမာဏ၏ သံုးပံုတစ္ပံုခန္႔ရိွေနၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရရိွသြားျခင္းက မိမိတို႔မွာ ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမႈမွ လြတ္ေျမာက္၍ ဗမာလူမ်ားစု၏ ဖ်စ္ၫွစ္ ဆုပ္ကိုင္မႈအတြင္း တဖန္ က်ေရာက္သြားသည္ဟု အျမင္ရိွေနၾက၏။ ကြင္းလံုးကၽြတ္လြတ္လပ္ေရး မရခင္က ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္ေပၚေရး၏ ပင္မ အသက္ျဖစ္ေသာ – မိမိညီေနာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားကို ယဥ္ေက်းမႈ၊ အာဏာ ႏွင့္ လူမ်ဳိးေရးတြင္ တန္းတူညီမွ်မႈ ရိွေစမည္ဟု ကတိက၀တ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူထုႏွင့္စစ္တပ္ ႏွစ္ရပ္လံုးရိွ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒီမ်ားက လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ကာလတြင္ ဤအေျခခံစည္းမ်ဥ္းကို ခ်ဳိးဖ်က္ခဲ့ၾကသည္။ သီးျခားအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ ကိုယ္ပိုင္ ဥပေဒျပ႒ာန္းခြင့္ကို သေဘာတူထားလင့္ ကစား ၄င္းတို႔မွာ လူတစ္စုတည္း၏ အက်ဳိးအျမတ္ကိုသာျဖစ္ထြန္းေစသည့္ ႏိုင္ငံ ေတာ္ဖြဲ႕စည္းပံု အသစ္အား အဓမၼ လက္ခံေစျခင္း ခံလိုက္ရေပ၏။

၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒတြင္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ရွမ္းႏွင့္ ကရင္နီတို႔ကို ၁၀ ႏွစ္ အစမ္းက်င့္သံုးေစမည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ အပါအ၀င္ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားမွာ ျမန္မာျပည္ေထာင္စု ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္၀ယ္ ေမွးမွိန္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ မ်ားအလြန္မွစတင္ကာ ႏိုင္ငံအတြင္းအျပင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးက တိုင္းရင္းသားတို႔၏မူလခံစားခြင့္ကို ျပန္လည္ရယူရန္ တြန္းအားေပးခဲ့ေပသည္။ ႏိုင္ငံျပင္ပရိွ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရးတန္းၫိွျခင္းမ်ား အနက္ လက္နက္ကိုင္ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္အဖြဲ႕ကို တိုက္ထုတ္ရန္ ျမန္မာစစ္တပ္အတြက္ အေနာက္တိုင္း၏ စစ္ေအးကာလ က်ားကန္ေထာက္ပံ့မႈက ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျပည္တြင္း စစ္ျဖစ္ပြားမႈကို သက္ဆိုးရွည္ေစခဲ့သည့္ အေၾကာင္း တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ သမိုင္းေၾကာင္း ရန္သူျဖစ္ေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး အၿငိဳး ႏွင့္ စီးပြားေရး စားက်က္လုျခင္းမ်ား၊ ၁၉၇၀ ႏွစ္မ်ားအတြင္း ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီအား စစ္ေရးႏွင့္အယူအဆအရ ခိုင္မာစြာ ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ မေအာင္ျမင္ေသာ ဆိုရွယ္လစ္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလ အတြင္း ျပည္တြင္း ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္၊ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ေမွာင္ခို လုပ္ငန္းမ်ားတို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏို္င္ငံသည္ ကမာၻ႕အ ႀကီးမားဆံုး ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္သည့္ တိုင္းျပည္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့၏။

ပဋိပကၡမ်ားအၾကား ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔၏စီးပြားေရးအေျခအေနမွာ ကုန္ထုတ္လုပ္ျခင္းအေပၚ ထိန္း ခ်ဳပ္ရန္ အားထုတ္မႈမ်ား၊ လုပ္အားခ အျငင္းပြားမႈမ်ား၊ အလုပ္အကိုင္ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ မွ်တမႈ ကင္းမဲ့ေနသည္။ တိုးတက္ဖို႔အလားအလာ နည္းပါးလ်က္ရိွသည္။ စင္စစ္၌ အေၾကာင္းတရားမွန္မွာ ဤစစ္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားေအာက္၀ယ္ မတရား အျမတ္ႀကီးစား အာဏာပုိင္တို႔သည္ စီးပြားျဖစ္ထြန္းရာ သို႔မဟုတ္ အခ်က္အျခာက်ရာ နယ္ေျမမ်ားကို ၄င္းတို႔၏ လိုအပ္ခ်က္အရ အၾကြင္းမဲ့ထိေရာက္စြာ ျခယ္လွယ္ထား လိုၾကေပသည္။ KIA ႏွင့္ KNU ကဲ့သို႔ေသာ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရး အုပ္စုမ်ားအဖို႔ ေဘဂ်င္းႏွင့္ ဘန္ေကာက္ထံမွ ျပည္ပ အေထာက္အပံ့မ်ား ခန္းေျခာက္ ကုန္သျဖင့္ အေျခအေန ဆိုးရြားေနဆဲျဖစ္ရသည္။ တိန္႔ေရွာင္ဖိန္လက္ထက္ အိမ္နီးခ်င္း အင္ အားႀကီး တရုတ္ႏိုင္ငံ (ႏွင့္) ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေခ်ာင္ဗာလစ္ ယံုခ်ဳိင္ယု လက္ထက္ ထိုင္း စစ္တပ္တို႔သည္ ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားကတည္းကပင္ ရန္ကုန္အား ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

သယံဇာတမ်ားကိုႏိႈက္ယူမည့္စီးပြားေရးဆက္ဆံမႈ၊ လက္နက္အေရာင္းအ၀ယ္၊ နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးတို႔ကို အသံုးခ်လ်က္ အာဆီယံအတြင္း ေစ်းကြက္ ဖန္တီးေရးအလို႔ငွာ အျပန္အလွန္ စီးပြားေရးပူးေပါင္း လုပ္ ေဆာင္မႈကို အစီအစဥ္ တက် ေဖာ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကသည္။

နယ္စပ္ေဒသမ်ားအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသား နယ္ပယ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံ့နယ္ေျမ စုစုေပါင္း၏ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ရိွေနသည္။ စစ္ေအးေခတ္လြန္ ရည္မွန္းခ်က္သစ္အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာအရ – စီးပြားေရးအရ ယင္းေဒသမ်ားတြင္ စစ္ပြဲအမ်ားအျပား ျဖစ္လာေအာင္ ခင္းက်င္းထားျခင္းဟု ဆိုရလိမ့္မည္။ ယင္းေဒသမ်ား၌ ၀င္ေငြ စီးေၾကာင္းျဖစ္သည့္ ေျမေပၚေျမေအာက္ သဘာ၀ သယံဇာတမ်ား တည္ရိွ ေန၍ျဖစ္၏။ ဗမာ မဟုတ္သည့္ အျခား တိုင္းရင္းသား အေပၚထားရိွေသာ စစ္တပ္၏ လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒအား အဆံုးသတ္ မသတ္ကို တပ္အပ္ မသိရိွႏိုင္ေသး။  လန္ဒန္၊ ပဲရစ္၊ ဇူးရစ္ခ်္၊ နယူးေယာ့ခ္၊ တိုက်ဳိ၊ ဆိုးလ္ အစရိွေသာ စြန္႔ဦးဖက္စပ္အရင္းရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသူတုိ႔၏ အျမင္၌လည္းေကာင္း၊ ဥေရာပ သမဂၢႏွင့္ ၄င္းအေျချပဳဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေအဂ်င္စီမ်ား၏ အျမင္၌လည္းေကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံရိွ စစ္မက္ဇံုမ်ားက ဗ်ဴဟာ ေျမာက္ေနရာမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး အက်ဳိးအျမတ္ျဖင့္ ေျမရိုင္းနယ္သစ္မ်ားအား ထြင္းေဖာက္ႏိုင္ေခ်ရိွေသးေၾကာင္း ေတြ႕ျမင္လာၾကသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ စစ္ေအးကာလ အာဆီယံရိွ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး အုပ္စုက ဗဟိုထိန္းခ်ဳပ္မႈျဖင့္လည္ပတ္ေနေသာ တရုတ္ႏွင့္ ေစ်းကြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္သူမ်ားအျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္းေနသည္။ ေတာင္အာရွ ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေပါင္းကူးနယ္ေျမ တစ္ခုျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အာဆီယံ၏မဟာစီးပြားေရး အကြက္အကြင္းအတြက္ လက္မလႊတ္ႏိုင္ဖြယ္ အခ်က္အျခာေဒသ ျဖစ္လ်က္ရိွေပသည္။

ျပင္ပႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းမ်ား ႀကီးမားလွသည္ျဖစ္၍ ပဋိပကၡအၾကား နစ္ျမဳပ္ေနသည့္ ျမန္မာလူ႕ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး၊ အေျခခံလူ႔ အခြင့္အေရး ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္အလားအလာ ကဲ့သို႕ ႏိုင္ငံေရးတိုးတက္မႈ ျဖစ္ထြန္းေစလိုၾကသည္မွာ ရွည္ရွည္ ေ၀းေ၀းစဥ္းစားေနစရာပင္ မလိုအပ္ေတာ့ေခ်။ သာဓကအားျဖင့္ဆိုရေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႕တြင္ အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဘဏ္၏အဆိုအရ အာဆီယံမွေဆာင္ရြက္ဆဲ အစီအမံမ်ားအတြက္ ေဒၚလာ ၅၅၀ ဘီလီယံကို အေနာက္တိုင္း အုပ္စုတို႔၏ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျဖင့္ ရရိွခဲ့၏။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွတစ္ခြင္၌ တစ္ခု တည္းေသာ စြမ္းအင္ေစ်းကြက္ႀကီး ဖန္တီးႏိုင္ရန္ အလို႔ငွာျဖစ္သည္။ ယင္းေစ်းကြက္သစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကဲ့သုိ႔ စက္မႈစီးပြား အနိမ့္က်ဆံုးေသာေဒသတြင္းမွ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ထုတ္လုပ္ၿပီး စက္မႈ စီးပြား အရိွန္အဟုန္ေကာင္းလာေသာ တရုတ္ႏွင့္ထိုင္းသို႕ တင္ပို႕မည္ျဖစ္သည္။ လတ္တစ္ေလာ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားေအာက္ရိွ အလားတူ လ်ာထားခ်က္ ၂၄ မ်ဳိးမွ မမွန္းဆႏိုင္သည့္ အက်ဳိးစီးပြားကို ေမွ်ာ္မွန္းထားၾကသည္။

နယ္ခံတိုင္းရင္း ႏွင့္ လက္နက္မ်ား

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ကပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ေဒသအျဖစ္ ျပည္ပ အင္အားစုမ်ားက အျမင္ထားရိွခဲ့ၾက၏။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ စီးပြားေရးအတြက္ တရုတ္ႏွင့္ အိႏိၵယ ဖက္သို႕လမ္းေပါက္ေသာ ေနာက္ေဖး တံခါးအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္အတြက္ စစ္ဆင္ေနရာ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဥေရာပစီးပြားေရး အင္အားစုမ်ားအတြက္ အခ်က္အျခာက် ဆိပ္ကမ္းေဒသ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ သယံဇာတသိုက္ႀကီးႏွင့္ေစ်းကြက္ သစ္ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္သည့္ အကြက္အကြင္း အျဖစ္လည္းေကာင္း အျမင္ အသီးသီး ရိွေနခဲ့ၾက၏။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ စစ္အာဏာသိမ္းခ်ိန္မွ ဦးေန၀င္း၏ အာဏာရွင္စံနစ္ က်ဆံုးေသာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ထိ ယင္းနယ္နမိတ္မ်ားကို စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ တိုက္ရိုက္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းသူ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕တို႔ကို တိုက္ခိုက္ျခင္းအားျဖင့္ လည္းေကာင္း စည္းရိုးခတ္ထားခဲ့သည္။ ယင္း စစ္ေအးေခတ္ကာလအတြင္း ထိုင္း၊ အိႏိၵယ ႏွင့္ တရုတ္ကဲ့သို႔ အိမ္နီးခ်င္း အင္အားစုမ်ားက ဆန္႔က်င္ေရးအုပ္စုတို႔ႏွင့္ မဟာမိတ္ဖြဲ႕ခဲ့သည္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္စီအက်ဳိးအျမတ္ဖလွယ္ႏိုင္ေရး အတြက္ ေထာက္ပံ့ကူညီခဲ့ၾကသည္။

တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကား တရုတ္ႏွင့္ထိုင္းတို႔၏တန္ျပန္ဗ်ဴဟာမွထြက္ေပၚလာေသာ မိမိတို႔၏အတိုင္းအဆမဲ့ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈမ်ားကို ျပန္လည္ရယူေရးရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ယခုေသာ္ KIA ကဲ့သို႔ တရား၀င္ဆန္႔က်င္ေရးအင္အားစုမ်ား၊ ၀ျပည္နယ္ညီညြတ္ေရးတပ္ကဲ့သို႔ ကနဦးပိုင္းမူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္ကုန္ကူးသူအဖြဲ႕မ်ားက အစိုးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသည္။ ဗန္ေကာက္ ႏွင့္ ေဘဂ်င္းက ၄င္းတို႔ကိုအသံုးခ်လ်က္ ဆန္႕က်င္ေရး ဗ်ဴဟာသစ္ကို အစားထိုးခဲ့ေပသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံအေနႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးဇံုမ်ားမွ ၀င္ေငြေျဖာင့္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ မူးယစ္ေဆး လုပ္ငန္းနွင့္ကင္းရွင္းေနခဲ့သည့္ KNU ႏွင့္ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရးပါတီ၊ SSA အုပ္စု စသည့္အဖြဲ႕မ်ားမွာမူ လက္ရိွတြင္ တမဟုတ္ခ်င္းေရပန္းစားလာေသာ အစိုးရ၏အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးထက္ လက္နက္စြဲကိုင္ေတာ္လွန္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားၾက၏။ ယင္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဟူသည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးႏွင့္ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဖက္ကို ေရွ႕ရႈဆင္ယင္သည့္ ေျခလွမ္းမ်ဳိးမဟုတ္၊ တိုင္းရင္းသားမ်ားအၾကား လိုလွ်င္လိုသလို ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းမူ၀ါဒ၏ အစိတ္အပိုင္း တစ္ရပ္သာျဖစ္သည္ဟု သူတို႔မွ အျမင္ ရိွၾကသည္။

၄င္းတို႔အဖို႔ ထိုင္း၊ တရုတ္အစိုးရတို႔ႏွင့္ ေရရွည္ဆက္ဆံေရးမွာ ရုတ္ျခည္းျဖတ္ေတာက္ခံရ၏။ စစ္ေအးေခတ္အလြန္တြင္ စီးပြားေရးအေျချပဳ ဦးတည္ခ်က္အသစ္ျဖစ္လာသည္၌ ထိုအခ်က္ကို ပို၍ရွင္းလင္းသြားေစသည္။ ႏွစ္ဖက္မွ် အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေသာ သဘာ၀သယံဇာတႏွင့္ စြမ္းအင္စီးေၾကာင္း၊ ေစ်းကြက္သစ္မ်ား ခိုင္မာေရး ဟူသည့္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈဆိုင္ရာ အယူအဆႏွင့္ လိုဘမ်ားက တစ္စစျဖင့္ တိုင္းရင္းသားအာဏာပိုင္မ်ားအေပၚ ထင္ထင္ရွားရွား လႊမ္းမိုးလာသည္။ တစ္ယူသန္ ဆိုရွယ္ လစ္စံနစ္ကိုထူေထာင္ခဲ့ေသာ ဦးေန၀င္းႏွင့္၄င္း၏အေမြခံတို႔သည္ စစ္တပ္မွလြဲ၍ မည္သည့္အရပ္သား မည္သည့္အုပ္စုကိုမွ် စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈ မထားရိွခဲ့ေခ်။ သို႔ျဖစ္ရာ ဦးေန၀င္း၏ တစ္ပါတီဆိုရွယ္လစ္ စံနစ္ၿပိဳလဲေလေသာ အခါ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ၌အရိုးစြဲေနသည့္ စစ္အရာရိွတိုင္းက ဆိုရွယ္လစ္ စံနစ္မွ ဖယ္ခြာၿပီး အရင္းရွင္စံနစ္သို႔ဦးတည္ျခင္းကို ပို၍၀မ္းသာ အားရျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၈၈ ေသြးေျမက် အေရး အခင္းၿပီးသည္ႏွင့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုပ္စုမ်ားသည္ ႏိုင္ငံျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး ႏွင့္ ဘ႑ာျဖည့္တင္းေရး နည္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္ တံခါးဖြင့္ ၀ါဒက်င့္သံုးရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

တံခါးဖြင့္ျခင္း၏ေနာက္ကြယ္တြင္

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ထိုင္းကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ေခ်ာင္ဗာလစ္ ယံုခ်ဳိင္ယု လက္ေအာက္ခံစစ္တပ္ႏွင့္ အနီးကပ္ ဆက္ဆံေရးရိွေသာ ထိုင္းကုမၸဏီ ၃၅ ခုကို ေဒၚလာသန္း ၁၂၀ တန္ေၾကးရိွ သစ္ထုတ္လုပ္ခြင့္ သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံ၏ အရင္းရွင္ လမ္းသစ္ကို အေဆာတလ်င္ စတင္လိုက္သည္။ ေရွ႕ဆက္၍ ေက်ာက္မ်က္ႏွင့္ ငါးဖမ္းခြင့္ေပးခဲ့သည္သာမက ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးကိုလည္း ဖြင့္လွစ္ခဲ့၏။ ျမန္မာ့ေစ်းကြက္ လိုအပ္ခ်က္ထက္ေက်ာ္လြန္ကာ ကၽြန္းသစ္၊ သတၳဳ၊ လယ္ယာႏွင့္စိုက္မ်ဳိးထြက္ကုန္ တင္သြင္းခြင့္ကို တရုတ္မွ ရရိွခဲ့ျပန္သည္။ ႏိုင္ငံတကာစီးပြားေရးတံခါးဖြင့္ဟမႈမွာ ျမန္မာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏ ပင္တိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္၏။ စီးပြားေရးခံစားခြင့္၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ မိတ္ဖက္သစ္၊ လူတန္းစားအေျခခံ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရး တို႔အားျဖင့္ လွိမ့္၀င္လာေသာ အက်ဳိးအျမတ္အားလံုးမွာ စစ္တပ္ေကာင္းက်ဳိး သက္သက္သာ ျဖစ္ရေလသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ အစိုးရၿပိဳလဲေသာ္လည္း စစ္တပ္၏အခန္းက႑က အေရးပါအရာေရာက္ေနဆဲသာ။ တဖန္ နယ္စပ္တစ္ေၾကာရိွ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕ ၂၀ ခန္႔ႏွင့္ ညီညႊတ္မႈ တည္ေဆာက္ေရးကို ျပည္တြင္းျမန္မာ လူမ်ားစုအားဦးေဆာင္ေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏အလ်င္ လက္ဦးမႈရယူရန္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၈၉ ႏွင့္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကာလအတြင္း အတိုက္ အခံတိုင္းရင္း သား အုပ္စုမ်ားအနက္ ၁၇ ဖြဲ႕မွာ စစ္အစိုးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီလိုက္ၾကသည္။ ဤသေဘာတူညီခ်က္မ်ားမွာ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကိုသာမက တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ကိုယ္က်ဳိးစီး ပြား လမ္းေၾကာင္းေျဖာင့္ျဖဴးေစမည္ဟု အေၾကာင္းျပခဲ့ၾကသည္။

ဤကာလအတြင္း အတိုက္အခံတုိင္းရင္းသားအုပ္စုမ်ားအတြက္ လကၡဏာသံုးရပ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။

ပထမအခ်က္မွာ – က်ားကန္ေပးထားသည့္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွ စစ္ေရးႏွင့္အယူအဆဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့မ်ား ဆံုးရႈံးသြားသည္။ ၄င္းေနာက္ စစ္ေျမျပင္၌ KIA အေပၚ အသာစီးရမႈမ်ားရိွလာသည္။ ဤအခ်က္က စစ္အစိုးရ၏အမာခံရန္သူမ်ားအဖို႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူခ်က္အား လက္မ ခံဖြယ္ျဖစ္ရသည္။

ဒုတိယအခ်က္မွာ – အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ မိမိတို႔၏ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမမ်ား၌ စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္ခြင့္အထူးအခြင့္အေရးေပးထားရာ အလ်င္အျမန္ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာလာၾကသည္။ ၄င္းသေဘာတူညီခ်က္မ်ားက အတိုက္အခံတိုင္းရင္းသားလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြင္း လူတန္းစားသစ္ တစ္ရပ္ကို ျဖစ္ေပၚအျမစ္တြယ္လာေစသည္။ သို႔ျဖင့္ အဖြဲ႕အုပ္စုမ်ားအၾကား အက္ေၾကာင္းထေစျခင္းျဖင့္ စစ္အာဏာပိုင္မ်ား အျမတ္ထြက္ခဲ့သည္။

တတိယအခ်က္မွာ – ေသြးကြဲမႈမ်က္ႏွာစာႏွစ္ရပ္ ျဖစ္ေပၚလာေစသည္။ စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္သည့္ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသား အုပ္စုမ်ားအၾကားရိွ ေသြးကြဲမႈ (ႏွင့္) ေအာင္ျမင္ေနေသာ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ NLD ပါတီ ႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားေသာ အုပ္စုမ်ားအၾကားရိွ ေသြးကြဲမႈတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

၁၉၈၈ အေရးအခင္းၿဖိဳခြဲမႈကိစၥကတည္းက အေနာက္တိုင္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအား ရႈံ႕ခ်ကာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ မွ် ပိတ္ဆို႔ခဲ့သည္။ ၄င္းေနာက္တြင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးႏွင့္ႏိုင္ငံေရးပံုဟန္မ်ားေၾကာင့္ အေနာက္တိုင္း၏ စိတ္၀င္ စားမႈကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွ ရယူႏိုင္ခဲ့ၿပီး၊ အာရွေဒသစီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းႏွင့္ ကမာၻ႕ေရနံေကာ္ပိုေရးရွင္းမ်ား အားျဖင့္ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာတြင္းထဲ ေဒၚလာဘီလီယံမ်ားစြာ ျဖည့္သြင္းေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနျပည္ေတာ္မွလည္း ျပည္တြင္းရိွ ေတာ္လွန္သူမ်ား၊ သေဘာထားကြဲလြဲသူမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံေရးဗ်ဴဟာကို အစီအစဥ္ေျပာင္းလဲလိုက္ေလသည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွသည္ ယခုႏွစ္အေစာပိုင္းအထိ အတိုက္အခံဗမာမ်ားကို ေခ်မႈန္းေနရာမွ ဗမာမဟုတ္သည့္ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ယာယီအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ အနားသတ္ခဲ့သည္။

ယခုေသာ္ ေနျပည္ေတာ္၏ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစည္းမ်ဥ္းအတိုင္းလက္ခံရန္ ျငင္းဆိုသည့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈ သေဘာတူထားေသာအဖြဲ႕ျဖစ္ေစ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေသာအဖြဲ႕ျဖစ္ေစ မည္သည့္တိုင္းရင္းသား အုပ္စုကိုမဆို အၿပီးတိုင္ေခ်မႈန္းရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ဆံုးျဖတ္ထားေပသည္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လတြင္ ကိုးကန္႔ေဒသရိွ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားေသာေဒသခံ တရုတ္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕- ျမန္မာအမ်ဳိးသားဒီမို ကရက္တစ္တပ္ေပါင္းစုအား တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ကိုးကန္႔လူမ်ဳိး ၃ ေသာင္းခန္႔မွာ ဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ တရုတ္ႏိုင္ငံတြင္းသို႔ တိမ္းေရွာင္ခဲ့ရသည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ စစ္အာဏာပိုင္မ်ားသည္ KIO ႏွင့္ ၁၇ ႏွစ္တာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသေဘာတူညီခ်က္ကို ခ်ဳိးေဖာက္၍ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဧရာ၀တီျမစ္ေပၚရိွ တရုတ္-ျမန္မာ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းေဒသမ်ားမွ KIO တပ္ဖြဲ႕မ်ားမွန္သမွ်ကို ရွင္းလင္းခဲ့ျပန္သည္။

တစ္ေက်ာ့ျပန္ဗ်ဴဟာ

စစ္အာဏာရွင္တို႔၏ ဤဗ်ဴဟာလမ္းေၾကာင္းသစ္သည္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ေရြးေကာက္ ပြဲေနာက္တြင္ ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၄င္း၌ ဗမာလူမ်ားစုတို႔အတြက္ ႏို္င္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္အေပၚ ကန္႔သတ္လိုက္ျခင္းလည္း ပါ၀င္သည္။ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီႏွင့္ေနာက္ပိုင္း ဗမာမဟုတ္သည့္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏အသံမ်ား ပိုမိုေမွးမွိန္သြားေစရန္ ႏွင့္ ၄င္းအုပ္စုမ်ားအတြင္းအျပင္၌ ႏို္င္ငံေရး သေဘာထားအက္ေၾကာင္း ဆက္လက္ႀကီးထြားလာေစရန္ ယင္းဗ်ဴဟာက ေဆာင္ၾကဥ္းထားသည္။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း အပစ္အခတ္ရပ္ဆိုင္းထားသည့္အုပ္စုမ်ားႏွင့္ ဗမာမဟုတ္ သည့္အျခားတိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္တို႔အား ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ဟူေသာ မက္လံုးျဖင့္ အမ်ဳိးသား လႊတ္ေတာ္ထဲ ဆြဲသြင္းခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ လႊတ္ေတာ္သည္ စစ္တပ္၏ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒေအာက္မွ စည္းမ်ဥ္းနွင့္လမ္းၫႊန္ခ်က္မ်ားကို ခ်မွတ္က်င့္သံုးအသက္သြင္းေနေပသည္။

လက္ေတြ႕တြင္ ၄င္းတို႔၏ရည္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္အေရးအရာမ်ားကို စစ္တပ္ႏွင့္၄င္း၏စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက  လ်စ္လ်ဴရႈထားခဲ့ၾက၏။ သို႔သာမက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အႀကိဳကာလမ်ား၌ အပစ္အခတ္ရပ္စဲအုပ္စုမ်ား (၄င္းတို႔ႏွင့္ဆက္ႏႊယ္ေနသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား)အား ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ကို ဗဟုိစစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ ၀နယ္ေျမ ႏွင့္ အျခားအပစ္အခတ္ရပ္စဲေဒသမ်ားတြင္ တရား၀င္မဲေပးခြင့္ရိွသူအမ်ားအျပားကို စစ္အစိုးရမွ မဲထည့္ခြင့္မျပဳခဲ့ေခ်။ လံုၿခံဳေရး အားနည္းသည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ထိုနယ္ပယ္မ်ား၌ ေရြးေကာက္ပြဲကို မက်င္းပရန္ ၫႊန္ၾကားခဲ့သည္။

သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီတို႔သည္ ျပည္မတိုင္းရင္းသား(အထူးသျဖင့္ ဗမာလူမ်ားစု) ႏွင့္ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ကရင္နီ စေသာ ေတာင္တန္းေဒသသားတို႔ မေပါင္းစည္းႏိုင္ေစရန္ စီမံထားခဲ့သည္။ ယေန႔စစ္တပ္သည္လည္း ဗမာလူမ်ဳိးႏိုင္ငံေရးသမား၊ အတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ ဗမာမဟုတ္သူတို႔ ေသြးစည္းသြားေစမည့္ မည္သည့္ႀကိဳးပမ္းခ်က္ကိုမဆို တားဆီးထားျခင္းျဖင့္ “ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ” ဟူေသာ ကိုလိုနီစံနစ္ေဟာင္းကိုပင္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ အသက္သြင္းေနေပသည္။ ေဒၚစုၾကည္သည္ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္မွလြတ္ေျမာက္လာၿပီး မ်ားမၾကာမီ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု၏ အက်ဳိးစီးပြားကို အေျခတည္သည့္ ဖက္ဒရယ္အစိုးရစံနစ္အား ထူေထာင္ရန္ စတင္လံုးပန္းခဲ့သည္။ ႏို၀င္ဘာလ လယ္ပိုင္းက ေဒၚစုၾကည္သည္ စစ္တပ္ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားျပႆနာကိုေထာက္ျပၿပီး အထပ္ထပ္တင္ျပေသာ္လည္း – လူနည္းစုတိုင္းရင္းသား အုပ္စုမ်ားမွ သူမ၏ ရင္ၾကားေစ့ေရးႀကိဳးပမ္းခ်က္ကို ေထာက္ခံႀကိဳဆိုၾကေသာ္လည္း ေနျပည္ေတာ္က ဥေပကၡာျပဳထားခဲ့သည္။

ၾသဂုတ္လတြင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္က မိမိ၏အရပ္သားတစ္ပိုင္းအစိုးရသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ရင္ၾကားေစ့သင့္ျမတ္ေရး ေဖာ္ေဆာင္မည့္ အစိုးရ ဟု ေၾကညာလ်က္ လက္နက္ကိုင္ အတိုက္အခံတိုင္း ရင္းသား အုပ္စုမ်ားထံသို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားကို ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္။ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းအားလံုးကို ေနျပည္ေတာ္ရိွ ဗဟိုအစိုးရထက္ ေဒသဆိုင္ရာအာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ထိေတြ႕ဆက္ဆံမႈျပဳၾကရန္သာ တိုက္တြန္းျခင္းက ထူးျခားေနေပသည္။ “ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ရင္ၾကားေစ့သင့္ျမတ္ေရး ” ဟူသည္မွာ ေဒသဆိုင္ရာႏွင့္ေဒသတြင္း အုပ္စုမ်ားဆိုင္ရာကိစၥသာ ျဖစ္ေၾကာင္း (ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ မသက္ဆိုင္သလို) မီးစိမ္းျပလိုက္သည့္ စစ္အစိုးရ၏ရပ္တည္ခ်က္အစီအမံသစ္တစ္ရပ္ကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရေလသည္။ သို႔တေစ စစ္တပ္၏ႏိုင္ငံေရးစည္း၀ိုင္းအတြင္း အလုပ္လုပ္ရန္ သေဘာတူေသာ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားအဖို႔ေတာ့ ထိုေခါင္းစဥ္မွာ အေကာင္းဆံုးအေနအထား ျဖစ္ေန ေပသည္။

ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ပိုင္းဆိုင္ရာစာရင္းဇယားကိုၾကည့္လိုက္ပါကလည္း ထူးျခားေနျပန္၏။ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေနရာ အားလံုးအနက္ စစ္တပ္၏ ပါ၀င္မႈက ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ ရိွေန၏။ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္ခံ ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီ(USDP) တစ္ခုတည္းက အမတ္ေနရာ ၁၁၅၄ တြင္ ၈၈၃ ေနရာ (၇၆.၅ ရာခိုင္ႏႈန္း) အထိရယူထား၏။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း၏ စစ္အစိုးရေဟာင္းမွ ဆင္းသက္သည့္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးပါတီက ၆၃ ေနရာျဖင့္ ဒုတိယအဆင့္၌ ရိွေနသည္။ ဗမာ မဟုတ္သည့္ တိုင္းရင္းသားလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေပၚ တစညပါတီ၏ သေဘာထားကလည္း USDP ထက္ မေလ်ာ့ပါေလ။ စစ္အစိုးရ၏ လႊမ္းမိုးျခင္းမခံရေသာ ဗမာမဟုတ္သည့္တိုင္းရင္းသား ပါတီႏွစ္ခုသာရိွ၏။ ၄င္းတို႔မွာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ(SNDP) ႏွင့္ ရခိုင္အမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရး ပါတီ(RNDP) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ SNDP က အမတ္ေနရာ ၅၇ ေနရာ၊ RNDP မွ ၃၅ ေနရာ အသီးသီး ရရိွထားၾက၏။ သို႔ေသာ္ ၄င္းတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႏွင့္ အေရး ကိစၥမ်ားသည္လည္း စစ္တပ္မွ မွတ္တမ္းတင္မႈသာရိွၿပီး အေရးတယူေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရိွပါေလ။

ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္လာေပၿပီ။ လက္ရွိတြင္ ၄င္းတို႔မွ လက္ခံထားသည့္ ျပည္တြင္းျပည္ပ သာမက တိုင္းျပည္၏စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာရွင္အသိုင္းအ၀ိုင္း၏ ေထာက္ ခံမႈကိုရရိွေနေသာ ၄င္းတို႔၏အနီးကပ္ဆံုးရန္သူ ေဒၚစုၾကည္ႏွင့္NLD အား ရႈံးနိမ့္ခဲ့လွ်င္ ေနျပည္ ေတာ္၏ႏွစ္ပါးသြားအစီအစဥ္မွာ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ရေပေတာ့မည္။ ဤအေတာအတြင္း တရုတ္ကို မလိုလားေသာ အေနာက္တိုင္းႏွင့္အာဆီယံ၏ စီးပြားေရးႏွင့္အစီအမံမ်ားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏အႀကိဳက္ဖက္သို႔ စုဆံုလ်က္ရိွေန၏။ တစ္ခါ ေတာင္တရုတ္ပင္လယ္မွ အာဆီယံအဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ ကၽြန္းႏိုင္ငံအုပ္စုတို႔သည္ အေနာက္တိုင္း(အလားတူ ၀ါရွင္တန္)ႏွင့္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လက္တြဲညီညီ ပြဲခင္းေနျခင္းမွာ မိမိတို႔၏အင္အားႏွင့္ဓနႀကီးထြားမႈအေပၚ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာၫိွေနျခင္းဟု တရုတ္မွ မေျပာဆိုယံုတမယ္ ျဖစ္ေန၏။ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား ပီကင္း၏ဗ်ဴဟာစက္ကြင္းဖက္သို႔ ထပ္မံမယိမ္းယိုင္ သြားေအာင္ အာဆီယံႏွင့္၀ါရွင္တန္ႏွစ္ရပ္လံုးမွ တူညီစြာ အာရံုထားေနပံုရ၏။ တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရး မ်ား ပြင့္အံလာခဲ့စဥ္ကတည္းက ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အတြင္း ယခုအခ်ိန္သည္ စစ္တပ္အဖို႕ ဗမာမဟုတ္သည့္ အတိုက္အခံအဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုလိုက္ရန္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အေကာင္းဆံုး အေနအထား၌ ေရာက္ေနပါသည္။ လူနည္းစု၀င္မ်ား၏အခြင့္အေရးေပးရန္မွာ မျငင္းသာေတာ့ေလၿပီ။

** ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္ဇာနည္သည္ Free Burma Coalition (1995-2004) ၏ တည္ေထာင္သူျဖစ္ၿပီး၊ London School of Economics ၏ Department of International Development ၌ ၂၀၁၁-၁၃ ဧည့္သည္ေတာ္အဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးျဖစ္၏။ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ သူေရးသားသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေယးလ္တကၠသိုလ္မွ မ်ားမၾကာမီ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေတာ့မည္ ျဖစ္ပါသည္။

( ဤေဆာင္းပါးသည္ စာေရးသူ၏ကိုယ္ပိုင္အျမင္မ်ားျဖစ္ၿပီး အလ္ဂ်ဇီးရား၏အာေဘာ္ မဟုတ္ပါ )

ေမာင္ဇာနည္၏ Neutralising Myanmar’s ethnic rebellions ေဆာင္းပါးကို “ သာကီ ထက္ေကာင္း ” မွ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေရးသားသည္။

Read More